Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Tak, to znowu ja xd

 

@Mateusz

poezja.org jest jedynym portalem, na którym widoczne są pierwsze wersy publikacji.

Nie mam zielonego pojęcia PO CO?

Nie ma problemu, jeśli jest to dłuższy poemat lub proza. Natomiast przy:

*Miniaturach

*Limerykach

*Haiku

*Palindromach

wyświetla się cały tekścik i Czytelnicy tracą kompletnie zainteresowanie.

 

Moim zdaniem to niepotrzebny falstart. Publikacja ma być niespodzianką, a nie tekstem na startowej stronie.

 

Liczę na treściwy feedback.

 

 

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie tylko Iwonie, ale także i Tobie. Jeśli masz ochotę to zwróć uwagę na to, jak wiele miniaturek zlajkowałem w stosunku do tego, co tam powstaje. Dlaczego tak trudno zrozumieć, że coś może być beznadziejne? NO, po prostu jest i co dalej? Dziwić się czy podnieść poziom?

 

Opublikowano

@Tectosmith Uważam, że nie masz racji. 

Oto przykłady:

1) 'Rokowania pokojowe' Radosław

2) 'posiadanie' jan_komułzykant

 

To są naprawdę bardzo ciekawe miniaturki z interesuhącą metaforyką i grą słów.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Tectosmith Twoja opinia jest bardzo krzywdząca.

 

Mówi się trudno i żyje się dalej.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A mnie się wydaje, że się nie rozumiemy. Ja nie piszę o tym, że forma Miniaturek czy też Haiku jest do bani, bo tak nie jest. Obie formy są bardzo ciekawe. Ja piszę o tym, że autorzy nie popisują się za bardzo przy ich tworzeniu.

Tu masz absolutnie rację. Ten podgląd jest zbyteczny, niepotrzebnie spowalnia stronę.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ale jak to sofę na szafę z krzesłami? To komplet?

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję ślicznie za poparcie :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To bardzo możliwe, że nie zauważasz u siebie żadnej różnicy. Ni chce mi się wykłócać na ten temat.

Niech pozostanie na tym, że podgląd jest zbędny i czasami przeszkadza :-)

Opublikowano

@Mateusz @Tectosmith @sam

Moim celem było zwrócenie przede wszystkim uwagi na krótkie treści, które wyświetlają się w całości w okienku na stronie głównej, aczkolwiek o dłuższych treściach także możnaby pomysleć.

Kolega @Marcin Szymański twierdzi, że jemu to ułatwia życie, bo nie traci czasu na odsłonę całego tekstu i weryfikację zalet.

 

Żaden inny portal nie stosuje spoilerów, dając jednakowe szanse Wszystkim Autorom, ale poezja.org musi sie czymś wyróżniać, no i sie wyróżnia.

 

To jest nie fair.

Po prostu i zwyczajnie, dlatego niektórzy stosują sztuczki, by czytelnicy nie zobaczyli ich tekstu, tylko łaskawie poczłapali i kliknęli, gdzie trzeba - tracąc cenne minuty swojego życia.

 

To nie jest bla bla bla dla samego blablania, to jest dość istotne i kluczowe dla autorów.

 

Miłej niedzieli.

 

Gość
Ten temat został zamknięty. Brak możliwości dodania odpowiedzi.


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...