Koniec świata

[Malkal]

Olbrzym Ymer obudził się gdy siedmiu skrzydlatych karzełków zadęło w złote trąby tuż przy jego uchu. Był zły. Miał taki piękny sen, a teraz musiał wrócić do szarej rzeczywistości.

Leniwym ruchem ręki odpędził karzełków, którzy uciekli w popłochu gubiąc swoje instrumenty. Powoli przejechał kamiennymi palcami po drzewiastych włosach. Cholera! Trochę wyłysiał przez ten czas kiedy spał. Oceaniczne oczy piekły go niemiłosiernie. Zamrugał powiekami. Już trochę lepiej. Swędziała go brew. Podrapał się strzepując miliony małych istotek. Krzyczały spadając, lecz Ymer nie mógł ich słyszeć. Dotknął zębów, przeżartych przez próchnicę. Niedobrze. Czas wyraźnie mu nie służył.

Zebrał się w sobie i zeskoczył niezgrabnie z gałęzi Yggdrasila. Potknął się o Nighogga i przewrócił. Wymamrotał „przepraszam”, podnosząc się na zesztywniałe nogi.

Gdy popatrzył w górę, zobaczył przyglądające mu się oko wpisane w trójkąt. Mieniło się jasnymi barwami oślepiając olbrzyma.

- Ej ty! – Ymer usłyszał w swojej głowie głos, najwyraźniej należący do oka.
- Czego? – zapytał, przesłaniając ślepia ręką dla ochrony przed oślepiającym światłem.
- To nie tak miało być! Zepsułeś mój boski plan!
- Mam to w dupie – powiedział olbrzym i odszedł w poszukiwaniu spokojniejszego miejsca do spania.

[aksja]

a mi się podoba !!
sens ? aparycja nie oddaje tego co naprawedę jest w nas ! tak odczytałam
czasem brzydota do granic wytrzymałości, nie idzie w parze z okrucieństwem
takiego potwora to mozna nawet pokochać !