Filo zdradza Zofos mistycznie

[Dawid Rzeszutek]

Filo zdradza Zofos mistycznie

 

Byle kołysać się tu na liściu dębu
Huśtawka nastrojów już nie bytuje
Bo w pełnym szeregu tygodni zrębu 
Szatan jak płomień dłoń mą ujmuje

 

Modlić się pragnienie me też rośnie
Do róż ze starego świtu i zodiaku
Myślami dążę też do łaski we śnie
Do spełnienia służby i tchu maku

 

Słońce przewraca stronice imienia
W kałuży ikona odwraca dni historię
Leciwego jak cienie tu westchnienia
Prostując rozpoznań me trajektorie

 

Kropla złota czerwia wykrwawiona
Upada za sekundami ja z zegarynki
Kraju wolność dziś  niedoceniona
Zrywa cienie ze ściany jak ów tynki

 

A ja duszę się duszami tu zmarłych
Puszczam kaczki na tafli snu i czasu
Wobec prawdy stoimy my jak karły
Wobec historii dzikiego wokół lasu

 

Zapamiętałem prawo moje miłości
W winie winnym zbyt przed sądem
Wstyd toruje czerwone lica czułości
Zaginione w kole zwanym rondem

 

I dziś umieram wśród gołych gwiazd
Obnażonych z mechaniki kurtyny Kanta
Umieram jak mój biologiczny pojazd
A w tle zamiast requiem gra szanta

 

Autor: Dawid Daniel Rzeszutek