Wpychli żywot

[Giorgio Alani]

Mózgole, o braciszkowie moi

Nad tym, czym jest ludzki żywot 

Wobec gromadnego szechświata całego 

 

I tak mózgoląc 

Pewna myśl wpadła do mej baszki 

Że to życie człowiecze to jest jak pomarańcza

Co ją God Gospod w ogrodzie swym zasadził 

 

Rośnie sobie ona na tym krzaczuszku 

Ku uciesze Anielskiego Drewniaka 

Co by się on nie nudził 

Przy całej tej swej niedokończoności 

 

A jak już przyjdzie co do czego 

To ją tylko rach ciach i wyrwać 

Taki to już bezumny dziob 

I cały ten szajs.

 

*****************************************

 

Język tego utworu został zainspirowany wymyślonym dialektem, użytym przez Anthonego Burgessa w jego książce "Mechaniczna pomarańcza".

 

[koralinek]

@Giorgio Alani świetnie i w sposób przemyślanie prezentuje się wykorzystanie tego dialektu. Książki nie czytałem, ale domniemam iż może chodzić o oddolną interpretację ludzkiego życia jako bezwartościowego (co też podkreśla sam język) i z góry skazanego na bezpardonowe zakończenie ze strony bezlitosnego demiurga - Anielskiego Drewniaka (?). Dobre.

[dgghj]

@Giorgio Alani

Super, już od pierwszego wersu.

Pozdro !

[Giorgio Alani]

@koralinek @Olgierd Jaksztas Dziękuję za komentarze.

[Giorgio Alani]

@Dag Dziękuję za docenienie.