jesień

[helenoir]

Przyszła jesień, a wraz z nią do drzwi zapukała nostalgia. Zaczęło robić się coraz zimniej nie tylko na dworze, ale też na ludzkich sercach, a chęci do życia spadać wraz z temperaturą. Liście zaczęły zmieniać kolor na czerwony, tak jakby chciały zatrzymać nadciągający mróz, lecz ostatecznie nie tylko one opadają z bezsilności. Nie tylko wiatr wieje mocniej, ale tak jakby nagle wszyscy zaczęli od czegoś uciekać chowając się po domach. Tak samo jak znikają oni, słońce znika wcześniej niż latem. Zwierzęta zbierają zapasy na zimę, a ja próbuję zebrać w sobie i w całej tej melancholii tyle sił, by uśmiechnąć się do ostatniego przechodnia, którego być może mijam. Być może, bo właściwie cały świat wydaje się taki jakiś niewyraźny przez powstające mgły, smutki i coraz częściej padające deszcze, których krople mylą mi się już z kąpiącymi z moich oczu łzami. Wszystkie piękne kwiaty i ludzie obumierają, a całe lato, ciepło i szczęście odchodzą wraz z nimi w zapomnienie. Idąc tak wąskimi alejami przyglądam się szaroburym kałużom i popielatemu niebu, dokładnie takim, jak w mojej popielniczce, w której gaszę rozżarzonego papierosa, tego, którego wcale nie powinnam palić, licząc, że chociaż nadzieja nie zgaśnie wraz z nim.

Edytowane 26 Grudnia 2022 przez helenormeller (wyświetl historię edycji)

[staszeko]

Nostalgia jest dobra, bo bez niej nie zauważylibyśmy radosnych chwil, które niechybnie po niej nadejdą. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Pozdrawiam nostalgicznie i mam nadzieję, że następnym razem napiszesz coś weselszego, tak dla równowagi.

[helenoir]

@staszeko dziękuję! napiszę jak nadejdzie wiosna lub lato! jestem letnim człowiekiem ;)

wszytskiego dobrego!

[helenoir]

@sowa na usprawiedliwienie: to moja może trzecia proza w życiu; co do kałuż masz rację, a wnioski wyciąga sam czytelnik, jednak wolę już by było traktowane jako "prowadzone donikąd" niż impresję, bo nie lubię takiego uogólniania

dziękuję i miłego!

 

 

[Annie]

Mi bardziej odpowiadają klimaty jesienne jak tu u Gałczyńskiego:

Tak mi się skojarzyło, bo bardzo lubię ten wiersz

 

„Oto widzisz, znowu idzie jesien…

Oto widzisz, znowu idzie jesień - 
człowiek tylko leżałby i spał... 
Załóżże twoj szmaragdowy pierścien: 
blask zielony będzie miło grał. 

Lato się tak jak skazaniec kładzie 
pod jesienny topór krwawo bardzo - 
a my wiosnę widzimy w szmaragdzie, 
na pierścieniu, na twym jednym palcu”

 

No a odnośnie tekstu, to mi bardziej pasuje w ludzkich sercach 

a nie 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pozdrawiam świątecznie 

 

[helenoir]

@sowa hmmm, a masz jakieś propozycje? mi osobiście brakuje znaku: czegoś pomiędzy kropką a przecinkiem (wiem, że ";", ale to nie do końca to)..

@Annie to może mój osobisty ból, że nie lubię romantyzowania jesieni

jednak Gałczyński fajnie pisał 

i dobrze, że jest taka rozmaitość podejścia w poezji, wszechświat zachowuje się w równowadze ;)

dziękuję, za uwagę! zastanawiałam się właśnie nad tym, więc to chyba znak

również pozdrawiam świątecznie i wszystkiego dobrego!

oby ciepło świąt lód serc roztopiło w ludziach!

[Tectosmith]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zdanie długie, ale poprawne. Od samego początku do samego końca wiadomo o co chodzi. Nie widzę powodu do zmian.

[Kwiatuszek]

@helenormeller Bardzo ładny, nostalgiczny obraz jesieni. O kałuże się nie czepiam, wszak wszyscy mamy prawo do błędów. Też je czasem robię. Tekst piękny! Pozdrawiam;-)

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ładne porównanie i całość też łącznie z ostatnim zdaniem.

[helenoir]

@Kwiatuszek dziękuję Kwiatuszku, cieszę się, że nie obumarłaś tej jesieni, jesteś pokrzepiająca!

ciepłego wieczoru!

@Rafael Marius dziękuję pięknie! wszystkiego dobrego!

@Tectosmith dziękuję <33