pierwszy odszedł mały książę

[Ja Centy]

Pierwszy odszedł Mały Książę. Za nim Pinokio, Calineczka, Królowa Śniegu i pozostali. Został tylko Ołowiany Żołnierzyk – wierny towarzysz. Ostatni żegnał się z nim Piotruś Pan. Objęli się mocno a Piotruś Pan szeptał Ołowianemu Żołnierzykowi do uszka.

„Żegnaj przyjacielu, wierny druhu… Nikt nas już nie potrzebuje, nikomu nie jesteśmy potrzebni….nikt za nami nie tęskni… Dorośli zapomnieli że byli dziećmi, dzieci chcą być dorosłe...Wszyscy chcą być dorośli. Nawet Kiwaczek poszedł do reklamy” – szeptał z goryczą.

„Nawet ten pokój jest inny niż kiedyś…..bez duszy. Pamiętam, że jak odchodziła, spojrzała na mnie tymi swoimi niebieskimi oczami i powiedziała: „wrócę, gdy ktoś o czystym sercu zapłacze na tym opuszczonym pokojem”. Ktoś taki jak Dorotka. Wtedy tego nie rozumiałem. Byliśmy jeszcze razem. Wszyscy: my, dzieci, kwiaty, ptaki, zwierzęta…” – Piotruś Pan cicho płakał oparty na ramieniu Ołowianego Żołnierzyka.

„Muszę ją odnaleźć i namówić do powrotu. Wtedy wszystko się zmieni i będzie jak dawniej….A ty żołnierzu pilnuj domu i czekaj na mnie albo Dorotkę.”

„Jesteś pewny, że się uda?” – spytał Ołowiany Żołnierzyk.

„Wierzę w to. Tak mocno, tak mocno, tak mocno” – odpowiedział z wiarą Piotruś Pan, chociaż serce ściskało mu się ze strachu. Ostatni raz uścisnął przyjaciela i ruszył w drogę przez mysią dziurę szukać zagubionej duszy pokoju.

Ołowiany Żołnierzyk stanął na baczność, zasalutował i patrzył jak odchodzi jego ostatni przyjaciel. Gdy stracił go z oczu pomaszerował do miejsca, gdzie w kącie mieszkał kiedyś świerszcz. Skulił się w sobie, przykrył starą pajęczyną i stał tak nieruchomo całe lato, jesień, zimę, wiosnę i znowu lato i zimę i lato i znowu zimę, aż otworzyły się drzwi i do środka wbiegła kilkuletnia dziewczynka. Ubrana w długą błękitną sukienkę z białym kołnierzykiem i sandały zatrzymała się gwałtownie na środku pokoju. Jej warkoczyki lekko się kołysały, gdy zdziwiona rozglądała się po pokoju zadzierając wysoko głowę. Na stojące pod ścianami regały. Puste. Na wiszące na ramy bez obrazów i doniczki bez kwiatów. Na stół bez krzeseł, wieszak bez ubrań i okno bez światła.

Nagle zawarczały werble i dziewczynka znieruchomiała wystraszona.

„Wisząca w kącie pajęczyna poruszyła się i na środek pokoju ze stukotem wymaszerował ze swojego kąta Ołowiany Żołnierzyk. Zatrzymał się przed nią, podniósł głowę do góry zasalutował, strzelił obcasami i spytał:

„Czy ty jesteś Dorotka?”

„Nie, mam na imię Barbarka” – odpowiedziała dziewczynka.

Ołowiany Żołnierzyk zasmucił się, opuścił głowę i znieruchomiał. Obserwowany przez Barbarkę stał tak zamyślony przez kilka chwil. Naraz poderwał głowę i spytał jeszcze raz:

„Czy ty jesteś Dorotka?”

„Nie – odparła Barbarka – A kim ty jesteś, żołnierzyku?”

Ołowiany Żołnierzyk nic nie odpowiedział tylko zasmucił się jeszcze bardziej. Zrobił w tył zwrot i ruszył na swoje stare miejsce.

„Żołnierzyku, żołnierzyku nie odchodź! Nie odchodź” – krzyczała za nim Barbarka.

Żołnierzyk nie reagował. Doszedł do swojego kąta i zniknął za pajęczyną. Barbarka popatrzyła za nim i zapłakała. Szlochała a łzy spływały po jej sukience, nogach na podłogę. I znikały między szparami. Ołowiany Żołnierzyk usłyszał szloch i wyjrzał ze swojej kryjówki. Szybko podszedł do dziewczynki i spytał.

„Czemu płaczesz Barbarko”? – spytał Ołowiany Żołnierzyk.

„Och, Żołnierzyku jesteś taki smutny – odpowiedziała Barbarka – Tylko nie wiem, co jest bardziej smutne: ty czy ten pokój.”

Gdy to powiedziała z podłogi tam, gdzie spadły jej łzy, zaczęły wyrastać kwiaty. Mnóstwo kwiatów, białe, czerwone, kolorowe, duże i małe, pachnące i bezwonne i rosły i rosły…. A gdy dotknęły regałów, pojawiły się na nich książki, przez okno zaświeciło słońce, krzesła stanęły przy stole a obrazy wleciały do ram. I w końcu pojawili się dawni mieszkańcy. A na końcu Mały Książe. Tylko Piotruś Pan nigdy nie wrócił. Zagubiony gdzieś w świecie między dorosłymi. A Ołowiany Żołnierzyk codziennie stoi na parapecie i wypatruje go między promieniami słońca.

[always born]

:(((( mógł chociaż mały ksiazę wrócić z dorosłą Dorotką.....
smutne.
pomijając emocje to czytając czułam sie jakbym oglądała 2 czesc Toy Story
tylko zakończenie nie jak w bajce
pozdrawiam

[aksja]

zawarłeś w tym krotkim opowiadaniu tak wiele nostalgii, potrafiłeś w sposób obrazowy przywołać moją dawno utraconą wiarę, że wszystko moze sie zdarzyć..piekna bajka terapeutyczna... życzę powodzenia w kreowaniu liryczno- nostalgicznej rzeczywistości