W imię porządku

[Andrzej_Wojnowski]

 

  Już od ponad 1000 lat zamieszkujemy pokój w dużym domu.

Ten duży dom zwany Europą jest budynkiem wielorodzinny. Mieszkają tam małe i duże rodziny.

Każda z nich próbuje zapewnić porządek na własny sposób w zamieszkałym przez siebie pokoju. Nie zawsze im się to udaje. Nasza polska rodzina ma z tym problem od kilku stuleci.  

   Zawsze próbowaliśmy zbudować własny prządek – polski porządek. Niestety nasi duzi sąsiedzi często nie byli z naszych działań zadowoleni.  Nie raz sugerowali bałagan i w ramach bratniej pomocy próbowali posprzątać u nas za nas. Często kończyło się to tragicznie.

Pod koniec osiemnastego wieku efektem takiego sąsiedzkiego sprzątania było rozbiciem ścian naszego pokoju, podzieleniem go na trzy części i przyłączeniem do sąsiednich pomieszczeń – tych dużych sąsiadów.

 Z roli właściciela przeszliśmy w rolę lokatora.                                                                        

   Zaserwowano nam wtedy tzw. „Porządek wiedeński” - zgodnie zaakceptowany przez większość mieszkańców europejskiego domu.

 I pozamiatane.  

       „Jak w dobrej bajce wszystko szło i komu to przeszkadzało”. -  Poza nami.  Przeszkadzało.

 Takich jak my było więcej.

  28 czerwca 1914 r. Początek lata.

Lokator -  Gavrila Principa na pikniku w Sarajewie częstuje zarządcę dużego mieszkania -arcyksięcia Franciszek Ferdynand ołowiem. Dawka była zbyt duża.

Ferdek zaliczył zgon.

 I się zaczęło.

Mieszkańcy europejskiego domu dzielą się na dwa obozy i rozpoczynają remont kapitalny. Roboty się przeciągają. Konieczna jest interwencja z innych zaprzyjaźnionych domów.

 Dom amerykański i australijski udzielił bratniej pomocy jednej ze stron. Remont kapitalny trwał ponad cztery lata. Zburzono wiele ścian, Było dużo „wypadków przy pracy”.  Dla nas oraz dla wielu innych mieszkańców, którzy z kiedyś też mieli własne pokoje ten remont był korzystny.

 Znowu byliśmy „na swoim”.

Nastał nowy porządek - „Porządek wersalski”.

 Miał być gwarantem dobrych sąsiedzkich relacji.

Niestety ścianki działowe między pokojami zostały zburzone i podczas odbudowy dochodziło do konfliktów.

 Mieszkańcy sąsiadujących z nami pokoi mieli odmienne wizje, co do miejsca stawiania ścian.

Najtrudniej było ze ścianą wschodnią. Firma sprzątająco-budowlana z Moskwy, gdzie się zmienił Zarząd uważała, że ściany tłumią wolność i w imię internacjonalistycznego porządku chcieli zburzyć wszystkie od Władywostoku po Lizbonę.

Konflikt skończył się zgniłym kompromisem.

  Po ponad 120 latach mieliśmy w końcu własny pokój. Mniejszy niż dwieście lat temu, ale własny.

„Jak w dobrej bajce wszystko szło i komu to przeszkadzało”.

Przeszkadzało.

Adolfowi i Józefowi. Jeden urodził się w małej Austrii, drugi w malej Gruzji. Obaj zrobili kariery w korporacjach sprzątających. Dogadali się, zaczęli sprzątać sąsiednie pokoje i budować nowy porządek.

Kolejne porządki, kolejne ofiary.  Nowe metody, nowe procedury. Dezynfekcja w opanowanych pokojach. Dom musi być czysty rasowo albo czysty ideologicznie.  Nie wiadomo, czym by ta wspólna akcja się skończyła gdyby Józef i Adolf się nie pokłócili. Zaczęło się totalne sprzątanie.

 Potrzebna znów była pomoc z innych domów. Tradycyjnie - Ameryka i Australia.

Pomogli.

 Sześć lat sprzątania i zgniły, czerwony kompromis.

 Nowy mury, nowe ściany.

 Nam się tym razem nie udało. Firmy sprzątające z Moskwy zostały zaakceptowane przez naszych zachodnich sąsiadów za najlepsze rozwiązanie w utrzymaniu porządku we wszystkich pokojach wschodniej części europejskiego domu.

 Zafundowano nam „ruski ład”.

Nikt nas nie pytał o zdanie, ale to nie pierwszy raz. W tym domu rzadko decydujemy.

 Musimy podobno być cicho.  Przypomniał nam to prezes dużej firmy sprzątającej - Jacques Chirac kilkadziesiąt lat później, gdy mieliśmy zdanie odrębne w temacie kolejnych porządków - "Stracili dobrą okazję do milczenia".

Nastał „Porządek jałtański”.

 „Jak w dobrej bajce wszystko szło i komu to przeszkadzało”

Przeszkadzało.

Jakimś stoczniowcom, jakimś górnikom – socjalistycznym robotnikom.

Praktycznie bez rozlewu krwi sprowokowali zmianę porządku. Tym razem nam się udało.

Rozebrano symboliczny mur, ściany działowe między niektórymi pokojami z czasem zniknęły. Porządek brukselski opanował nasz pokój i niektóre sąsiadujące z nami. Mieszkańcy nie protestowali. Wręcz przeciwnie. W kolejce ustawiały się następne pokoje.

 A co z częścią wschodnią?-  Tam jest największy pokój.

 Duża powierzchnia, dużo mieszkańców – zrozumiałe. Potrzebują czasu.- Tak myśleli sąsiedzi.

Potrzebowali.   

W imię porządku – ruski ład w 24 lutego zaczął operację specjalną.

„ W imię porządku”.

 

W 1919 roku witryny sklepowe wielu polskich miasta zdobiły plakaty z napisem "W IMIĘ ŁADU I PORZĄDKU PROWADZIMY WOJNĘ ZE WSCHODEM. WSTĘPUJCIE W SZEREGI!".

 Plakat przedstawiał żołnierza w legionowym mundurze z karabinem i chorągwią, na której białym tle krzyczało napisane żółtymi literami hasło „ ZA WOLNOŚĆ”.

 Dzisiaj widzę plakaty „Trenuj z wojskiem – podejmij wyzwanie”.

 

[staszeko]

Zabawne przedstawienie historii Polski: wszyscy chcą tego samego, wszyscy chcą dobrze, lecz właśnie dlatego dochodzi do konfliktów, bo domek za ciasny; nie każdy może mieć pokój z balkonem i widokiem na morze.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Pozdrawiam.

[Andrzej_Wojnowski]

@Kapistrat Niewiadomski Dzięki.

Pozdrawiam