Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Okno

Radosław
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/213565-okno/

Rekomendowane odpowiedzi

staszeko

staszeko

Opublikowano
Opublikowano

Pomijając to, co autor miał na myśli — wiersz jest wyważony strukturalnie: przedstawia alternatywne rozwiązanie, co można odnieść do niemal każdej sytuacji.

 

Gratuluję pomysłowości oraz talentu, żeby ten pomysł tak lekko wyrazić.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

1
Radosław

Radosław

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

 

@Kapistrat Niewiadomski Alternatywa to słowo klucz, nie tylko w odczytaniu pierwszej warstwy, ale w spojrzeniu przez ten obraz na wiele sytuacji, nie tylko w tak trudnym i często dramatycznym odniesieniu. Sami często siebie nie przyjmujemy z tym im jesteśmy. Wybacz formę  - my, ale uważam, że to jest po prostu jest. I nie dajemy sobie szansy. A jakby tak inaczej? Spojrzeć na siebie ze współczuciem. Przyjąć, przytulić, wybaczyć i złożyć to co nas "przerasta" choćby w oknie życia. Dać szansę. 

 

Co do talentu: Dziękuję: @aff, @Anna_Sendor, @Cor-et-anima, @GrumpyElf za konstruktywną krytykę i pomoc przy refleksji nad  miniaturą. 

 

Również Tobie  @Kapistrat Niewiadomski za zatrzymanie i słowo "alternatywa", które miałem na języku, a jednak wcześniej nie padło. 

 

Pozdrawiam. 

1
  • 4 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/213565-okno/
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Próg

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @iwonaroma   Bardzo dziękuję!    Dziękuję za ten komentarz – i za przypomnienie, że zanikanie to nie koniec. Czasem piszę, żeby to sobie właśnie uświadomić. Te wiersze o depresji - to przypomnienie o tej chorobie, wcale nie takiej rzadkiej, jakby się wydawało. A dziś jest szczególna okazja.  Pozdrawiam. 
    • Berenika97
      wszystko tak samo

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @iwonaroma   To bardzo miłe słowa, dziękuję! Choć z "krytyczką to naprawdę przesada"  – nie czuję się krytyczką, raczej uważną czytelniczką, która czasem powie głośno to, co myśli. Może właśnie dlatego, że sama piszę, wiem, jak bardzo słowa mogą dotknąć, więc staram się być pozytywnie nastawiona do każdej osoby piszącej.  A sodówka? Zdecydowanie nie w moim przypadku - zbyt dobrze wiem, ile mi jeszcze brakuje, żeby cokolwiek uderzało mi do głowy. :)  Pozdrawiam ciepło! :))) 
    • M_arianne
      I wyżyłował

      Przez M_arianne · Opublikowano

      I wyżyłował, a woły żywi.   Zarzyna barany na rabany zraz.   A tyranizowała: mała wozi naryta.   Ikar wyłudza: gaz duły wraki.   Ibo rad uciska, maksi cuda robi.   A da popalić, i lap opada.            
    • iwonaroma
      Próg

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Rzeczywiście, wszyscy borykamy się ze zdejmowaniem z siebie cienia i oswajaniem własnego zanikania.  Dobrą nowiną jest to, że to nie koniec, bo światło jest nieskończone a my jego iskierkami :) Oczywiście, trzeba dotrzeć, a po drodze krzaki :(
    • Berenika97
      ciszy wezbrane brzegi

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Gosława   Budujesz niezwykle sugestywną przestrzeń wewnętrzną - miejsce, w którym łzy rzeczywiście mają swoje „koryto sięgające serca”. Obrazy są tu gęste, momentami surowe, a jednocześnie bardzo plastyczne.  Szczególnie poruszające są wersy o zaplataniu rąk „by było bezpieczniej” oraz o zapamiętywaniu kamieni raniących stopy. To piękna metafora czujności, która rodzi się z doświadczenia. Podmiot liryczny nie ucieka od bólu - przeciwnie, oswaja go, zapisuje w pamięci, jakby każde zranienie było elementem budowania tożsamości. Ciekawy jest również kontrast między kruchością ciała („szmaty”, „stare ciało”) a obrazem odrodzenia „niczym pestki wyplute z ziemi”. Koniec niesie w sobie cichą obietnicę transformacji. Wiersz nie podaje emocji wprost, ale pozwala je odczuć poprzez metaforę.  Pozdrawiam. 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...