Miłość

[P.S.]

Miłość jest niczym ocean w czasie pokoju,

A zakochanie się, jak nad wodą wschód słońca —

Niby Pan Jezus, co mu krew z boku wypływa.

 

Kiedy statek płynie po wszechoceanie,

Wygląda na przestraszony, osamotniony…

Wygląd zmienia się, gdy rejsu nie odbywa sam.

 

…

 

Chmury wylewają hektolitry rzewnych łez,

Bałwany załamują się pod własnym ciężarem,

Antarktyczny wicher zagłusza pracę silnika.

 

Gongi kości tłumią niskie tony żywiołu,

Zapach wybrzeża od dziś przynosi na myśl zgrozę,

Tony spienionych wód roztrzaskują się o szkło.

 

Statek nurkuję, wynurza się. Nie wie, co robić;

Traci siły, ledwo daje radę utrzymać pion.

Nie łajbie decydować. Wicher jest tak potężny...

 

Taka jest niespełniona miłość, wszystka jaką znam!

Niektóre łodzie toną i spadają na dno,

Paru szczęśliwym uda się wichurę przetrwać.

 

[staszeko]

Szlachetne intencje, piękny (choć dość oklepany) temat, lecz sposób pisania moim zdaniem mało subtelny, a nawet dość zawiły; chciałoby się powtórzyć za Wołodyjowskim: machasz waść szablą jak cepem.

 

Rażą mnie określenia: wszechocean, hektolitry rzewnych łez, gongi kości, tony żywiołu, gdyż niczego nie wnoszą, a tylko psują nastrój. Cała druga strofa jest przysadzista, jakbyś wbijał czytelnikowi słowa młotkiem w głowę.

 

Zdecydowałeś się użyć statku jako metafory, ale zamiast trzymać się kursu z dopuszczalną odchyłką: sześć stopni w lewo, sześć stopni w prawo, kręcisz kółkiem na wszystkie strony, jakbyś sam nie wiedział dokąd płynąć.

 

Jeżeli wychwycisz wspomniane mankamenty, to nie jest źle, bo następnym razem pójdzie lepiej: pisanie dobrej poezji to nie lada sztuka i zazwyczaj nie przychodzi w jednej chwili.

 

Daję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

za wysiłek twórczy oraz dobre chęci i życzę powodzenia.

[P.S.]

@staszeko Bardzo dziękuje, za wyczerpująca i konstruktywną opinie. Pozdrawiam.