Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Do Teresy Tuszyńskiej

Gerber
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Gerber

Gerber

Opublikowano
Opublikowano

zobaczyłem cię pierwszy raz w telewizji
będąc małym chłopczykiem mówiącym O!?
osiadłaś pod dojrzewającą świadomością skrywając w trawie swą twarz

później szukałem jej w innych włosach spojrzeniach uśmiechach
nabierając coraz większego doświadczenia w odkrywaniu
niewidzialnych oddziaływań między powidokami
często powtarzając O!? przepraszam

po latach przeglądając przypadkową gazetę
zobaczyłem twoje zdjęcie z informacją odeszła na zawsze
przypomniałem sobie że źle znosiłaś codzienne poniedziałki
o smaku starych kartofli

słowo zawsze
ma w sobie wyraz
chłodnego końca
prowokuje by krzyknąć
do widzenia do jutra

2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • hehehehe
      Ociężały łażę i ... co?

      Przez hehehehe · Opublikowano

      A drażę i ciężar da?
    • hehehehe
      Do czego to doszło?

      Przez hehehehe · Opublikowano

      I Hiena. Beje z RP
    • Leszczym
      Ważne pytanie

      Przez Leszczym · Opublikowano

      @Berenika97 Ten tekst jest wyrazem mojego świętego oburzenia na podniesienie ręki na moją ścianę. Od tego się zaczął. I zacząłem sobie wyobrażać z kim mam do czynienia. Kto to jest, który tak robi. Tekst można nieco inaczej rozumieć, jest on bardziej wieloznaczny, ale od tego się zaczęło. To nie ja zacząłem, ktoś już drugi raz mnie przyczekał i sprofanował moją ścianę, której bardzo daleko było od płytkiego prostactwa. Jestem już mądrzejszy, a zwłaszcza po szkodzie i w pewien sposób, tak jak potrafię, notuję te wszystkie sytuacje. Mało tego. Postanowiłem, że każdą będę o ile się wydarzy wrzucał na forum, jedyne dla mnie dostępne, czyli podobno literackie, te właśnie. Brzmi to jak totalitaryzm, ale problem dotyczy nie tylko ustrojów totalitarnych wbrew pozorom. Tych oczywiście najbardziej, ale bynajmniej nie tylko tych. Zresztą, co ogólnie dość dobrze wiadomo, ustrój się wypacza i z nietotalitarnego zaczyna przybierać z czasem i z doświadczeniem barwę totalitarną. Zwłaszcza wtedy gdy coś trzeszczy. Oponuję przeciwko temu tylko w ten sposób na jaki mnie stać i tylko tak jak potrafię. Ale ja ogólnie piszę dokładnie tak jak pisać nie potrafię. 
    • hehehehe
      Jak ufa, fukaj

      Przez hehehehe · Opublikowano

      Jak iska, tak sikaj
    • Berenika97
      Plac. Opowiadanie

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Lenore Grey   Bardzo interesują mnie tematy szkolne. :)  Twój tekst jest bardzo intrygujący. A zwłaszcza to pytanie zadane nauczycielce o film, który znamy choć nie mogliśmy go widzieć - uwazam, że  to jest filozoficzne serce całego opowiadania. Narratorka pyta o deja vu, o pamięć poprzedniego życia, o przeczucie. I nauczycielka nie rozumie. To bardzo elegancki sposób na pokazanie przepaści między dziećmi a dorosłymi w tym świecie. Jonasz i walizka fałszywych pieniędzy - scena skończona jak obrazek. „Pokój pachniał żywicą, a słońce gasło w różowych smugach" - to zdanie zamyka malarską sceną. I niedopowiedzeniem. :)    

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...