Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Nikt cię nie kocha tak jak ja 

 

śniadanko do 

łóżka ci podaję 

przed tobą więc 

wcześnie rano wstaję 

 

do pracy chętnie 

cię odwożę

wcześniej płaszczyk 

tobie włożę 

 

by ciałko twoje 

ciepło miało 

z miłością na 

mnie spoglądało 

 

gdy zmęczona 

wracasz z pracy 

wszystko podane 

masz na tacy 

 

obiadzik czeka 

twój ulubiny 

ja go podaję 

niestrudzony 

 

taką mi wielką 

radość dajesz 

więc mą najmilszą

zawsze zostajesz 

 

10.22 andrew

 

Opublikowano

znasz w tym szeregu

miejsce swoje

czytam i czytam 

się niepokoję

 

na ile starczy ócz

zapatrzenie

uchyli nieba

każde spełnienie

 

podnieca radość

wspólnych chwil

do końca życia

byś długo żył

 

czy może zmienić 

burzę w wiatr

każdego rankiem

roztropnie brać

 

i pielęgnować

ogień ciał

by człowiek zawsze

ochotę miał

Opublikowano

Dziękuję, 

Czy trzeba wygrywać aby być szczęśliwym. 

Mówi o tym mój dzisiejszy wiersz. 

 

Jak zawsze

jak zawsze
gdy wstaje świt
wstaję i ja
pierwsze spojrzenie
spoczywa na Tobie
otulonej ciepłem
w poduszeczkach

wyglądasz pięknie
taka niewinna bezbronna
Twój wyraz twarzy wskazuje
że ufasz szczęściu jakie
sobie dajemy

wieczorem jak zawsze
poszłaś później spać
więc należy Ci się jeszcze
trochę snu

przykrywam Cię jeszcze
i wychodzę robić poranną
kawę DLA NAS

11.22 andrew

Pozdrawiam serdecznie. 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @KOBIETA ja się z satanistami nie zadaję:)
    • Mamo, Tato — piszę nocą, gdy ziemia przestaje oddychać, gdy między wystrzałami można jeszcze usłyszeć własne serce. Kartka drży jak moje dłonie, a atrament miesza się z kurzem, którego nie zmywa deszcz.   Pamiętam zapach kuchni o świcie i skrzypienie drzwi, które zawsze otwieraliście pierwsi. Tutaj poranki są ciężkie jak kamień, a słońce wstaje tylko po to, by policzyć poległych.   Mamo, mówiłaś kiedyś, że wojna jest słowem z książek — dziś wiem, że to twarze bez imion i oczy, które gasną zbyt szybko. Noszę w kieszeni zdjęcie z wakacji nad rzeką, już prawie nie pamiętam dźwięku waszego śmiechu.   Tato, chciałem być silny jak Ty, ale siła nie polega na tym, by nie płakać. Najtrudniej jest patrzeć na chłopców młodszych ode mnie, którzy zasypiają w ciszy, z której już się nie budzą.   Jeśli wrócę — usiądę przy stole i będę milczał długo, bo nie ma słów na rzeczy, których oczy nie powinny widzieć. Jeśli nie wrócę — nie szukajcie winy w sobie, wojna wybiera szybciej niż człowiek potrafi zrozumieć.   A kiedy nadejdzie wieczór i wiatr dotknie okien naszego domu, pomyślcie, że to tylko mój szept wracający przez pola. Nie płaczcie nad losem, którego nie mogliście zmienić — kochajcie mocniej świat, aby nikt już nie musiał pisać takich listów.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witaj - cieszy mnie że ładnie i obrazowo - dzięki -                                                                                         Pzdr. @Robert Witold Gorzkowski - @Natuskaa - @APM - @Berenika97 - dziękuje - 
    • wystarczy podzielić salę by strony zaczęły pluć   wystarczy rozdać role by pojawiły się ofiary i kaci   wystarczy biały kitel by ktoś naciskał przycisk do końca   wystarczy jeden który odmówi
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...