Historia edycji

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję:)   ciągle czasem ktoś z wnukami przyklejony nos do szyby dwoje dziadków z plecakami  dzieci śmieją się do ciebie    ruszą w drogę którą przeszedł każdy kto tutaj zamieszkał będzie huśtał się na wietrze stukał w kamień rósł w nadzieję        Pozdrawiam @andrew @Poet Ka :)

@viola arvensis Violu, dla mnie najbardziej wybrzmiewa tu wers " każesz mi kochać a żyć zabraniasz"  to prawda o takich relacjach, w których oddaje się całą siebie a w zamian otrzymuje się okruchy. Z kolei:  Pieścisz mnie myślą, czynem, spojrzeniem, wchodzisz- pochłaniasz, wychodzisz - znikam. Dokąd mam uciec, jesteś marzeniem....itd  jest bardzo mocna i jednocześnie daje obraz całej relacji.To uczucie nie jest prawdziwe -  dla niego to tu i teraz,  fantazja, a dla niej całe życie. On wychodzi a ona " znika " . On jej nie rozumie, zamiast bliskości  daje jej niestabilność, raz krzywdzi raz ratuje.  Zakończenie " cicho przeminę jak lato " to droga do wolności kiedy wybiera się siebie, nawet jeśli to boli.  To piękny, refleksyjny i szczery wiersz.  Bardzo pięknie napisany, ukłony 🪻🪻🪻  

@viola arvensisViolu, wzruszyłaś mnie. Nie ma gumki do wymazywania wspomnień, ani tabletki na zapominanie. Są tylko chusteczki i wiersze...  Serdeczności i przytulaski dla Ciebie :)   

@Migrena Ten wiersz potwornie boli, bo trafia w sam środek prawdy, której wszyscy się boimy. Przerażająca, ale jakże trafna metafora współczesnej medycyny odhumanizowanej przez tabelki, procedury i pieniądze. Najbardziej uderza ten brak człowieka w człowieku – zarówno w pacjencie traktowanym jak wadliwy produkt, jak i w lekarzu, pod którego fartuchem nie ma już nic prócz monet. Fraza o reanimacji wznawianej po bloku reklamowym i systemie robiącym aktualizację, gdy umiera człowiek, zostaną ze mną na bardzo długo. Genialne, choć straszne pióro. Dziękuję za te ciarki.

Ale dziś jestem sercem za ARGENTYNĄ, więc powiem Ci, że widzę ten wiersz że szminka na nodze inaczej. Udanego wieczoru:)