Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

     Złoty księżycu z dwoma ostrymi rogami,

Skrząco jaśniejący za moimi  oknami,

Do mojego pokoju zaglądasz zawzięcie,

Jakbyś wielkie tajemnice pragnął mi opowiedzieć,

 

O wielkich wydarzeniach zakrytych pomroką dziejów,

Piórem nigdy nie spisanych przez żadnych historyków,

Które jednak ty sam widziałeś,

Gdy na ciemnym niebie każdej nocy jaśniałeś,

 

Zapewne wszystkie krańce świata zwiedziłeś

Największe tajemnice ludzkości odkryłeś,

I zapewne ty jeden mój złoty księżycu,

Masz wiedzę większą od wszystkich historyków,

 

Zapewne podziwiałeś starożytnych Spartan męstwo,

Którzy to klęskę potrafili przekuć w zwycięstwo,

Przyszłym pokoleniom dać niezatarte świadectwo,

Co znaczy zachować ojców dziedzictwo,

 

Zapewne razem z bułgarskimi plemionami wędrowałeś,

Koczowniczym Bułgarom nocne niebo rozświetlałeś,

Nadzieję objęcia nowej ziemi w serca ich wlewałeś,

Zawziętość chana Asparucha z wysokiego nieba kontemplowałeś,

 

Czy kiedy w pełni będąc skrząco jaśniałeś,

I na granatowym niebie dumnie się rozgościłeś,

Czy wielkim złotym okiem ciekawsko podglądałeś,

Starożytnych Amazonek obrzędy wspaniałe?

 

I czy kiedy kilka wieków upłynęło,

A samotność na niebie nadal ci doskwierała,

Czy ciekawsko podglądałeś młode Słowianki,

W noc Kupały na rzekach puszczające wianki?

 

Czy kiedy przez Słowiańszczyznę wędrowałeś,

I wielkich wodzów Plemion Lechickich podziwiałeś,

Czy już wtedy było ci wiadome,

Które plemię pozostałe zdominuje?

 

I czy wieczorami podglądałeś Księcia Mieszka,

Kiedy delikatnie obejmował narzeczoną Dobrawę Czeską,

Prostoduszną szczerością szacunek jej zjednywał,

Serce przyszłej żony powoli tym zdobywał,

 

I czy z nieba wysokiego łzy roniłeś,

Gdy w nocne rozmowy leśnych partyzantów się wsłuchiwałeś,

Gdy gorąco tylko o wolnej Polsce marzyli,

Do marzenia ziszczenia nadludzkich wysiłków dokładali,

 

Czy byłeś ich sekretnym powiernikiem,

Po ciemnych lasach nocnym przewodnikiem,

Czy podziwiałeś młodych partyzantów nadludzko mężnych,

W nocny bój bez zawahania idących,

 

Na ciemnym niebie księżycu złoty,

Tajemnej swej wiedzy zazdrośnie strzegący,

Weźże się podziel tajemnicami swymi,

Z młodymi pasjonatami historii prostymi,

 

Powiewie odwiecznej wielkiej tajemnicy,

Szepnij cicho do mojej duszy,

Opowiedzże mi złoty księżycu,

Jakie są historii największe tajemnice,

 

Czy wikingowie Krzysztofa Kolumba uprzedzili,

I Amerykę naprawdę niegdyś przed Nim odkryli,

Jak naprawdę starożytni Egipcjanie piramidy budowali,

Jak waleczni wikingowie ziemie nowe zdobywali,

 

Gdzie ukryto Czyngis-chana kości,

Jakie tajemnice skrywa amerykańska Statua Wolności,

Co naprawdę skrywa Rękopis Wojnicza,

I gdzie zaginął średniowieczny opis Bitwy pod Legnicą,

 

Kto napisał „Historię Mongołów Tajną”,

Co stało się z Bursztynową Komnatą,

Czy prawdziwa jest historia El Dorado złotego,

I jakie były losy Insygniów Kazimierza Wielkiego,

 

Jaka była historia Skarbu Księcia Wiślan,

Jakie tajemnice skrywał rzymski cesarz Dioklecjan,

Jak naprawdę wyglądało Galla Anonima oblicze,

Gdzie zaginęły dwa grunwaldzkie miecze,

 

O czym Król Jan III Sobieski nocą rozmyślał,

Gdy do wielkiej bitwy nazajutrz się szykował,

Czy tej samej nocy dopadła trwoga,

Kara Mustafę wielkiego wezyra,

 

Gdy Henryk Sienkiewicz pisał swą trylogię,

Czy pisząc mimowolnie uronił łezkę,

Nad losami swych bohaterów,

Którzy na stałe zagościli w sercach czytelników,

 

Lecz ty księżycu tajemnic swoich zazdrośnie strzeżesz,

Przenigdy nikomu ich nie powierzysz,

Tego co widziałeś nikomu nie opowiesz,

Największe historii sekrety dla siebie zachowasz…

Opublikowano

@Kamil Olszówka Niezwykłe spojrzenie na bieg dziejów - oczyma Księżyca... Ale czy ma oczy, i pamięć..? Zrozumienie tego, co widzi..? Podobne odczucia mam widząc stare drzewa - jakby wchłonęły w siebie historię - żywi lecz niemi jej świadkowie. Ostatnio zaczynam coraz bardziej odczuwać spojrzenie Boga - od zawsze na wszystko. Dobrze je czuć. Pozdrawiam :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Poet Ka  każda interpretacja jest dla mnie zawsze barodzo wartościowa. Dziękuję za Twoją i za to że zajrzałaś.    @Charismafilos to co nieuchwytne od zawsze we mnie pulsuje.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      ładnie to ująłeś. Dziękuję za słowo.
    • @P.Mgieł   To jest wiersz, który działa jak sen, z którego nie możesz się obudzić. Świetne wersy - "drzwi nie oddzielały dwóch przestrzeni, oddzielały dwa złudzenia". Wiersz jak horror - "to coś było w środku od zawsze" - robi wrażenie.
    • @zawierszowana ogromna szczerość i... cholernie trudne emocje... odwagi!
    • Uzależniają mnie rzeczy, które nie powinny widzę w nich piękno, które nie powinno w nich być  widzę piękno w stresie,  który jest ze mną od początku  widzę go obok mnie, gdy zasypiam w ciemności  jako postać, stojącą w rogu mojego pokoju   Przyzwyczaiłam się do ciągłego uczucia ucisku napięcia  i wzburzenia, które są we mnie  odkąd pamietam   chodzi za mną krok w krok, bez przerwy goni mnie ciągły lęk, który sprawia, że odlatuje zatapiam się w nim coraz głębiej  coraz bardziej zaczyna mi się podobać  ten nieprzerwany ciąg,  którego się nie pozbędę,   bo uzależniłam się  Od złego samopoczucia, które powoli z dnia na dzień  stawało się  częścią mnie…  
    • @Kuba Maryszczak   Widzę tu teatr nie od sceny, tylko od lóż, gdzie siedzą ci, którym cudze cierpienie smakuje jak dobre wino. Publiczność nie przyszła się wzruszyć, ona przyszła się... najeść. "Qu'il nous nourisse de suffrance" - niech nas nakarmi cierpieniem. Im bardziej aktor się męczy, tym lepiej smakuje wino. Ten refren "Encore, Encore" brzmi coraz bardziej złowrogo z każdym czytaniem - jak rozkaz. Niezwykle ciekawa jest strofa o spojrzeniu za trybuny. Światło, które powinno dawać nadzieję, jest tutaj „złudne”. Świetne są te wersy - "Nim do swych wrócą villi - Ktoś inny Ich będzie oglądać." To genialne memento mori. Hierarchia w teatrze świata jest płynna - dziś jesteś jurorem, jutro będziesz sądzony. Dla mnie to bardzo ciekawy wiersz.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...