skrzydeł biel na brzegu łóżka (czyli samotność do bólu)

[Sylwia Chojnowska]

do dziś nie rozumiem
czemu to zrobił

któregoś ranka
po prostu wstał z łóżka
ubrał się i wyszedł

zrobił to tak
jak na anioła przystało
podszedł do okna
otworzył je
stanął na parapecie
i
skoczył ....

...westchnęła ziemia

wiatr przeliczył półszeptem pióra
w przewieszonych przez łóżko skrzydłach

[Sylwia Chojnowska]

anioł to tylko ucieleśnienie słowa "nadzieja" - przynajmniej dla mnie :) gdy ta umiera, samotność staje się wyjątkowo wyraźna i nie do zniesienia

[Ryszard Andrzej Opara]

zauważyłaś pewnie Sylwio, że wszystkie opinie 'oyeya' to permanentna negacja tego, co dobre. Wstydzę się, że jesteśmy z tego samego miasta.
Wiersz jest bardzo dobry!

[ten_ktorego_nie_bylo]

pręgami komentarze
na mych plecach gdy dorastam
więc i ja obdażę
tych co gdzieś tam
ponad codziennością chcą sie podzielić
swoimi myślami:
nie można ścielić
łóża boga* scierniskami

*nie mylić z Bogiem

[Sylwia Chojnowska]

witam i pozdrawiam wszystkich :) ciesze sie że są tacy do których trafiają moje słowa (Ryszard) i cicho sie przyznam, że mam problem z odczytaniem opnii tego_ktorego_nie_bylo ... "nie można ścielić
łóża boga* scierniskami" brzmi to dla mnie dość ostro (aż tak kiepski ten wiersz)- poprawcie mnie jeśli źle to rozumiem