Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

W wiśniowym sadzie

andrzej5187
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

andrzej5187

andrzej5187

Opublikowano
Opublikowano

Wśród drzew wiśniowych w sadzie milczącym

Tam gdzie orkiestrą bąk, pszczoła, osa

Cudowny zapach w nozdrza kojący

A gołe stopy obmywa rosa

 

Szłaś w białej sukni z koszykiem w dłoni

By wiśni narwać ów koszyk cały

I nagle motyl usiadł na skroni

Ty się nie zlękłaś, klejnot wspaniały

 

Gdy tak stąpałaś po mokrej trawie

A włosy Twoje jak len puszyste

Wtedy spojrzałaś na mnie łaskawie

Dojrzałem w oczach gwiazdy srebrzyste

 

Nic nie mówiłaś, uśmiech wysłałaś

Który był dla mnie jak zaproszenie

Ochoczo koszyk swój mi podałaś

Pomiędzy nami ciągłe milczenie

 

I szliśmy razem wśród drzew zieleni

Nad nami niebo błękit wylewa

Rubinem owoc w słońcu się mieni

Przed nami cisza, trawa i drzewa

 

Nagle stanęłaś w tym pięknym sadzie

Dłonią swą smukłą wiśnie zerwałaś

Jedną wisienkę do kosza kładziesz

Drugą z uśmiechem mnie częstowałaś

 

 

 

 

 

 

 

 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      Wiosna

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Mitylene sama subtelność
    • violetta
      nareszcie

      Przez violetta · Opublikowano

      w piękny, słoneczny dzień:) ja też zaliczyłam:)
    • Berenika97
      Naszyjnik

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @vioara stelelor   Ten wiersz to niezwykle czułe studium nadziei i świadomego budowania szczęścia. Choć osadzony w codzienności , ma w sobie niemal sakralną powagę dzięki powracającemu jak mantra słowu „Jesteś”.   „Jesteś” - to czyjeś istnienie i fundament wiersza. Zmienia postrzeganie świata. Miłość i piękno nie potrzebują egzotycznych scenerii - dzieją się tu i teraz, między betonowymi alejkami. Piękny jest symbol forsycji - przytula policzek do „ostrego wiatru” - to obraz bezbronności, która ma w sobie siłę.   Miłość jest porównana do „słów pod ziemią”, które muszą przetrwać przymrozki. To pokazuje, że uczucie to nie tylko euforia, ale też mocne postanowienie i odporność na trudności. Zakończenie wiersza - „Ten dzień uczynię pięknym.” - to deklaracja sprawstwa. Podmiot liryczny nie czeka biernie na szczęście, ale zamierza je „nawlec na trwałą nić”.   Metafora naszyjnika z „dobrego czasu” sugeruje, że nasze życie i wspomnienia to coś, co sami konstruujemy, dbając o każdy kolejny paciorek (dzień).   To wiersz o drugiej szansie i nowej pamięci - jest bardzo optymistyczny, ale nie naiwny – uznaje istnienie „ostrego wiatru” i „przymrozków”, ale wybiera skupienie na świetle i budowaniu czegoś trwałego. Przepiękny!
    • iwonaroma
      Naszyjnik

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Wiersz jest piękny, oby pisanie nie zabrało Ci działania ;)
    • Waldemar_Talar_Talar
      Mur niezgody

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      nie potrzeba wielkich słów wystarczą proste gesty pachnące szczerością które mówią więcej niż mnogość ich bez pokrycia niemających sensu z których można tylko mur niezgody zbudować zasłaniający sens życia przez które tak trudno bez wzajemności iść z bagażem pustych słów

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...