Strefa ciszy

[Arsis]

Deszczowy dzień.  Jaskrawe słońce. Noc. Obskurna noc,

pełna ulicznych latarni.

 

… pełna niewyraźnych widm…

 

Moja matka urodziła mnie,

kiedy padał deszcz.

Urodziła smutek z oczami pełnymi nostalgii.

 

Padał wtedy deszcz.

 

Pamiętam, że pędziłem

przez życiodajne, rozległe polany, pełne lecących ptaków, kiedy nagle

― zapadłem się na dno zmętniałej wody, wchłonięty znienacka ze zdwojoną siłą…

 

Wchłonięty,

przez co?

Przez zapadłość okrutnego mroku.

… czarną otchłań stężałą w bezruchu.

 

Przez ukryte zjawy

znaczące krwią

mój powolny

powrót na ziemię…

 

Głową do dołu.

Do ciepłej groty

― przytulnej jak łono.

 

Aż do eksplozji światła rozpękłej w straszliwym skowycie echa.

By zasnąć wreszcie

w otulinie czyichś dłoni.

 

Gdy otworzyłem oczy, padał deszcz.

Stukały o parapet ostre krople.

Ściekały z pełnych szarego nieba okiennych szyb.

 

Padał wtedy deszcz,

podczas gdy ja,

tuliłem się w ciszy do niczego.

Do chłodnej powierzchni

aluminiowego blatu,

opuszczony w pomieszczeniu pełnym łez.

 

Za ścianą narastał czyjś przejmujący szloch.

Nie rozumiałem wtedy jeszcze niczego.

Nie rozumiałem, choć wiedziałem już, że byłem sam,

mimo że za ścianą

narastał czyjś

niespokojny oddech,

wzruszany koszmarami snu.

 

Za ścianą wzlatywały

okrutne widziadła,

machające postrzępionymi skrzydłami w niepojętym żalu.

Przedzierające się przez mżące piksele wysypującej się zewsząd samotności…

 

Padał wtedy deszcz.

 

A ja?

 

Wodziłem oczami przyzwyczajonymi już do tęsknoty.

 

Po krawędziach

przedmiotów.

Po awangardzie

kształtów

i wzorów.

… po jednolitej bieli…

 

Nie płakałem, choć moje oczy pełne były łez.

Ale nie płakałem,

wiedziony melancholią podczas niskiego lotu nad ziemią.

 

Leciałem, gdzieś za horyzont, za las.

Za granicę jawy,

zatopiony w jakiejś dziwnej substancji czasu.

Rozpoznając wyrastające

znienacka kształty. Chłodne. Zimne. I obce.

 

Bezwzględne w swojej potędze martwoty. Niewzruszone. Milczące…

 

Wychodzące naprzeciw stwory,

rozstępowały się znienacka, zatrzaskując się za mną, uniemożliwiając mi drogę ucieczki.

 

Pędziłem coraz szybciej,

meandrując pomiędzy

wzorami tapet,

które mrugały

do mnie porozumiewawczo.

 

I wyciągając

w moim

kierunku

wypustki, aksony…

 

Pędziłem, wchłaniany

przez żarłoczną nicość.

Tuż nad ziemią,

nad rozpierzchłymi

słojami podłogowej klepki…

 

Pędziłem długim korytarzem w trwającej jak przekleństwo ciszy.

Pędziłem jak kometa, rozciągając za sobą długi warkocz białych włosów.

 

Pędziłem co tchu

do swojego

zamkniętego świata,

szeleszcząc w powietrzu

jak wyrwana z zeszytu kartka…

 

Pędziłem, co tchu, targany porywistym wiatrem

w poszarpanej koszuli. Rzucony w przestwór zimnego deszczu…

 

Widziałem

schorzałą

śmiertelnie

twarz mojej matki.

 

A więc, to już tyle minęło czasu?

Uciekł mi on, nie wiadomo kiedy…

 

Moja matka już umarła,

nie doczekawszy pomocy w zgorzknieniu i żalu.

Nie doczekawszy wnuka. A więc, to już tyle minęło czasu?

 

Mignęły mi przed oczami kropliste neony.

Rozbłysły i zgasły, jak iskra życia.

Przede mną szelest wiecznych traw już bliski. Rozległe polany… Lecące wysoko ptaki…  

 

Mignęło wszystko,

jakby zaledwie

zmrużenie powiek.

 

Po co to i na co?

Jaki był w tym wszystkim sens?

 

Przede mną coraz bliższy huk wodospadów.

 

Patrzę na to wszystko

wielkimi oczami,

lecz nie płaczę,

mimo że są pełne łez.

 

Odczytuję w kompleksie ciszy

zatajone symbole, znaki…

W plątaninie opuszczonych korytarzy

jakiejś nieokreślonej budowli, pomiędzy życiem a śmiercią.

 

Lecz śpiew ptaków

coraz bliższy,

co biegnie lekko w powietrzu.

 

Przesiąknięty wilgocią porannej rosy, odlatuje w nieznane,

gdzieś ponad drzewami dotykającymi intensywnie błękitnego nieba.

 

Lecz śpiew

coraz bliższy…

 

Dotykam palcami powietrza…

… rozgarniam świetliste jego powłoki…

 

(Włodzimierz Zastawniak, 2022-07-31)

 

 

 

Edytowane 31 Lipca 2022 przez Arsis (wyświetl historię edycji)

[Somalija]

@Arsis Nie urodziłeś się w czasie deszczu, tylko z bardzo rzadko dominującym połączeniem wrażliwości z uczuciowością, które potrafisz doskonale ukryć i dostosować się do rzeczywistości. Tylko w wierszach jesteś sobą...