Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Dwie miłości

Dzibi
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Dzibi

Dzibi

Opublikowano
Opublikowano

Nie chcę ja być w gęstym tłumie 
maską pośród wielu spojrzeń 
nie chce skrzydłem swoim kusić 
by mnie człowiek wzrokiem gonił

 

mógłbym tylko cztery razy 
w cztery inne pory roku 
zaspokoić głód mych skrzydeł 
by odnaleźć życia spokój 

 

dwóch miłości chcę naprawdę 
ciszy i tej miłej oczu 
pragnę tylko mieć je obie 
w swoich zmysłach i w swym łożu 

 

zapachem móc przesiąknąć 
jak sukienka jej wiskoza 
by na łożu leżąc wśród nich
woń mnie uśpi jak narkoza 

 

jednej dam swój szafir z oczu 
błękit zerwę będę ślepy 
drugiej krwisty rubin z serca 
dam ostatnich kropli szczęścia 

 

zbudzę się w ostatnim roku 
wyjdę na świat cztery razy 
zaspokoję głód mych skrzydeł 
wiecznie spocznę przy ich boku 

 

Grzegorz Biliński

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Gosława
      ...

      Przez Gosława · Opublikowano

      @viola arvensis chciałam ją uśmiercić jednak nie potrafię  Bardzo dziękuję za czytanie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • LessLove
      Gorączka

      Przez LessLove · Opublikowano

      @Berenika97 Niezwykły dramatyzm opisu, który zawłada otoczeniem podmiotu lirycznego i umysłem czytelnika.   Ber, nie czytałem jeszcze Twojego wiersza z takim ładunkiem emocjonalnym. Poraża i budzi mój szacunek dla prawdy, która musi za nim stać...   Ta wizja przypomina postać Meduzy z Owidiuszowej "Gorgony", kapłanki świątynnej skrzywdzonej przez Posejdona, a dodatkowo niesprawiedliwie ukaranej przez Atenę.
    • Poet Ka
      Klaruchna

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @viola arvensis bardzo dziękuję;)
    • wierszyki
      Capstrzyk

      Przez wierszyki · Opublikowano

      Stawiły się wskutek wezwania na jedną godzinę z okładem.   Ze stateczną żoną kuczera — ta, której mężem był imć stangret.   Pani Kuczerowa, w domyśle — małżonka wozaka — dostawcy.   Forszpana, wiadomo zaś, widzą wieczorem w liberii przy pracy.   Jak sprostać, obydwóm dogodzić, gdy obiad uwarzyć im trzeba?   Szychty wciąż o innych dlań porach, a po nich furmanią i nieraz.   Połączyła je okoliczność, mimo tychże tu oboczności  —   nasamprzód dla koników owies, a łatwiej dwu coś ubić z ceny.   Pani kuczerowa — z okładem, a żona stangreta — przed piątą.   A wieczór potoczył się dalej, po kocich łbach stukał i kląskał.               ********************************************   * Wio, koniku, a jak się postarasz Na kolację zajedziemy akurat Tobie owsa nasypiemy zaraz A ja z miski smaczną zupę będę jadł Julian Sztatler - Wio koniku Tekst pochodzi z https://www.tekstowo.pl/julian-sztatler/wio-koniku            
    • viola arvensis
      Gorączka

      Przez viola arvensis · Opublikowano

      @Berenika97 trochę tak jak w prawdziwej gorączce...  Ale widzę tu i drugie I trzecie dno. Zasadniczo zawsze daleko zaglądam i cieszę sie gdy w wierszu jest taka możliwość. Pzdr.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...