Mglisty sekret

[zielen oczu]

smukła twarz
we mgle skąpana

buduje most-widmo
spojrzeniem

jedna tylko latarnia
zatopiona w myślach
lepkich

zdejmę z głowy
biały kapelusz dumy

aby ukłonić się
przed mleczną poświatą
prawie-słońca

sosny po narkotykach
kołyszą się mocniej

zielone spojrzenie lasu
na wieki pozostanie
niewidome

aby sekret
gęstego powietrza
zachować na nigdy

[zielen oczu]

pierwsza i druga zwrotka zostana na pewno, ale zmieniłam ludzkości na lepkich, tez mi to za bardzo nie pasowało.

dziekuję bardzo

zielona n.

[Sylwia Chojnowska]

ja bym coś zrobiła z tą "bladą twarzą"...jakoś mi to indian na myśl przywodzi

[Michał Ziemiak]

Cześć! Trochę mnie tu nie było... Wiadomo... Apropos Twojego wiersza Natalio, to jest moja skromna propozycja ;-)

"blada twarz
skąpana we mgle

buduje most-widmo
spojrzeniem

jedna tylko latarnia
zatopiona w myślach
lepkich

zdejmę z głowy
biały kapelusz dumy

aby ukłonić się
przed mleczną poświatą
prawie-słońca

sosny po narkotykach
kołyszą się mocniej

zielone spojrzenie lasu
na wieki pozostanie
niewidome

aby sekret
gęstego powietrza
zachować na nigdy"

Jak widzisz - tylko kosmetyka, bo wiersz mi się podoba - szczególnie zwrotki 3, 6 i 7. Zastanowiłbym się nad tą "bladą twarzą" - trochę mi to za "westernowo" brzmi ;-)
POZDRAWIAM!