żonie

[Juliusz Wnorowski]

jeśli żałoba
to niech będzie biała
jak płótno nocą zerwane ze stołu
jeśli żegnanie
jak ta ręka drżała
niech zadrżą pięści mosiężnych aniołów
jeśli milczenie
to niech będzie w progu
przez który fruną mąż i żona młoda
jeśli to koniec
niech choć raz do roku
zrobi się wszystkim wszystkich bardzo szkoda

jeśli początek
to obrus się przyda
na blaty zbite z heblowanych tropów
sypać się będzie
jakby resztę sypać
z jabłoni szczęście pociętych banknotów
przy stole siądą
same młode pary
a panien starych nie będzie niestety
wzniesie więc toast
kawaler-wikary
lęk przełknie czując cierpkość - wzrok kobiety
jeśli czekała
to przez całe życie
niech teraz on czeka mocniej w to uwierzy
co mu wygarnie
w tańcu szepcząc skrycie
już niosą nam rachunek na skrzydłach kelnerzy

jeśli to prawda
jak miłość zadźwięczy
choć prawdę w papier zmięty wygłoszono
co teraz powiem
prozą od zaręczyn
jak cymbał brzęczę: kocham Ciebie żono

[stanislawa zak]

bardzo mnie zruszył twój wiersz,podoba mi się pierwsza zwrotka,nie znam się na budowie czuję tylko sercem(naiwnym być moze) pięknie kochasz swoją żonę i jak długo.pozdrawiam

[Sylwia Chojnowska]

może i mnie kiedyś ktoś tak pokocha - bardzo mi się podoba 1 i 3 zwrotka zwłaszcza 2 troszkę męczy ale i tak
b .durzy plus z mojej strony

[Lilka Stach]

Oby mi takie cymbaly tez za uszami brzęczały,,,,,
jesli nie przez całe zycie to choc przez chwile

[Barbara_Pięta]

Przepiękny wiersz. Jestem pod wielkim wrażeniem. Pozdrawiam :-)

[Anna Janik]

Cudowny......
nic dodać, nic ująć...proszę o jeszcze :)
acha...oczywiście dodaję do Ulubionych, i wiersz, i autora....
AnJa

[stanislawa zak]

no, widzisz Juliuszu, kobiety są pod wrażeniem męż..czyżni wolą milczeć pozdrówka