z poziomu duszy

[Annuszka]

srebrny blask księżyca pod wodą
rozproszony na tysiące odłamków
pieści skórę koi ból
zew wolności
budzi pierwotną dzikość

 

za lasem
mrok gęstnieje
pobrzękuje muzyką
jak zaklinacz
usypia złe myśli
z pyłu mgławic
po sam świt składa przyszłość

 

w śladach kobiecych stóp
cień wilczycy

 

 

 

Edytowane 5 Czerwca 2022 przez Annuszka (wyświetl historię edycji)

[Annuszka]

@Gosława Też się stęskniłam :) Dzięki za serduszko i dobre słowo :*

[Annuszka]

@Michał_78 Miło, że wiersz się podoba, dziękuję :)

Ja także nie chciałabym spotkać w nocy wilczycy... Za dnia dużo chodzę po polach i lasach, lubię kontakt z naturą, na szczęście spotykam tylko zające, sarny, ptactwo... Po okolicy podobno grasują dziki, mam nadzieję że nie spotkam żadnego, widziałam tylko ślady, już to wystarczyło żebym poczuła się nieswojo.

[Rolek]

@Annuszka

Wilcza opowieść.

@Annuszka https://youtu.be/3ialPtQuMMg

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... stworzyłaś nieco kosmiczny klimacik, lubię takie, a i duszy nietrudno tam być, chyba... ;)

Pozdrawiam.

[Annuszka]

@Rolek Tak mi jakoś "wilczo" ostatnio...

 

@Nata_Kruk Dziękuję :)

Zmieniłam, "tysiące" rzeczywiście lepiej :)

Duszy chyba czasem nawet lepiej w takich nieco kosmicznych klimatach ;)