Historia edycji

@A.Between  nastrojowy bardzo.  i dobrze ukazany klimat pożegnania

Czasem słyszę że pada prąd a zebrany tłum na chwilę stoi przerażony   nie wróży to nic dobrego gdy za oknem ciemność nie wystająca zza żaluzji   próbuję przecisnąć się przez tłum ale rezygnuję i sięgam po kieliszek szampana na tacy    słucham uważnie bicia serca ale ono nie słyszy że ciemność gorsza jest od ciszy.

@viola arvensis  nienawiść niszczy tego co nienawidzi,  trzeba odpuścić. Bóg wybaczył 77 r(Mt 18, 21-35), więc zawsze   a tytuł? zostawiłabym tak jak jest

@wiedźma   Niezwykle poruszający tekst, w którym jest brutalnie szczery kontrast między samotnością z wyboru, która jest ukojeniem, a tą narzuconą, stającą się dusznym "domem bez okien". Idealnie uchwyciłaś paradoks współczesności - tę fizyczną bliskość drugiego człowieka, "ramię przy ramieniu" na przystanku, która w żaden sposób nie jest w stanie przebić się przez "niemą próżnię" i wypełnić wewnętrznej ciszy. Metafora "50 odcieni czerni" nadaje egzystencjalny ciężar, tak jak obraz "krzyku za szkłem". Nieobecność staje się namacalna.   Poezję Emily poznałam dwa lata temu. I przypadkowo-  weszłam do krakowskiego antykwariatu, a antykwariusz właśnie trzymał  jej wiersze. I zaczął mi je polecać. Nawet napisałam o niej wiersz. Muszę go odnaleźć - też inspirujesz! :))

Czasami tak mam w czerwcu, wtedy ptaki za oknem zaczynają swoje, a myślę, skoro one, to może ja też, ale w końcu zasypiam. Pozdrawiam Czarku.