Znaleźć coś nie lada sztuka gorzej gdy poeta szuka
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Waldemar_Talar_Talar 19 906
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Witam - prawda - dziękuję za czytanie -
Pzdr.
Witaj - cieszy że ciekawe - dzięki -
Pzdr.
1
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 51 odpowiedzi
- 1 155 wyświetleń
-
- 42 odpowiedzi
- 897 wyświetleń
-
- 33 odpowiedzi
- 728 wyświetleń
-
- 29 odpowiedzi
- 501 wyświetleń
-
- 28 odpowiedzi
- 563 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Migrena · Opublikowano
@Berenika97 Nika. Twój wiersz to niezwykle precyzyjne studium osamotnienia. ten gosć o zapachu spalonego papieru to nikt inny jak Twój własny monolog wewnętrzny, ktory przychodzi by wypełnić lęk przed ciszą . piękna elegancja, z jaką ujęłaś tę surową prawdę o człowieku . tak, czasem to my sami jesteśmy dla siebie najbardziej wymagającymi rozmowcami. masz w sobie niezwykłą wrażliwość Nika. piszesz o rzeczach trudnych z taką lekkością i filozoficznym spokojem, że nie czuje się lęku, a raczej wspólnotę doswiadczenia. piękny wiersz:) ps. spojrzałem na swoje dłonie:) niby przypadkiem ale wzrok się zatrzymał:) -
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
Przez Poet Ka · Opublikowano
@Migrena współczesne dzieła pokazują Erosa i Tanatosa zarówno jako siły przeciwstawne, jak i towarzyszące sobie, choć może rzadziej... w sytuacjach granicznych tu Eros wpisuje się w eschatologię, czyli łączy z Tanatosem o czym to mówi? Że miłość silniejsza jest, niż śmierć... nawet jeśli ją, tę pierwszą, przeklinamy... -
Przez obywatel · Opublikowano
obecna w kimś obcość chyba jest nie do zniesienie, nie nieść do ziemi - to interesując fraza może oznaczać środowisko, które się chce chronić lub w którym się będzie oraz szacunek do ziemi, taka fraza od grobu po sam kosmos. -
Przez Migrena · Opublikowano
wapno wgryza się w stawy jak cudze imiona - niewołane twardnieją przechodzi przez kości bez śladu język pęcznieje knebel z mięsa - nie do wyplucia głód żywi się echem które nie wraca noc puchnie od środka tkanki biorą ją na własność serce w skrzepie mieli własny rytm krtań - zgorzel powietrze po tobie ma ostre krawędzie kaleczy płuca przy każdym oddechu słowa wracają pod język już raz przetrawione cisza pracuje szczęką dzień mieli na miał ciało idzie dalej przesyłka ciężaru - bez nadawcy drzwi nie domykają się jakby ktoś został w zawiasach w kuchni stygnie herbata stoi nie ma już "na zewnątrz” ściany rosną do środka ktoś mówi: wszystko będzie dobrze - w ustach zaczyna krwawić wykrztusić siebie do czysta - wyrwać z płuc każdy twój szept żeby nie nieść do ziemi czegoś, co oddycha zamiast mnie -
Przez Somnia · Opublikowano
@Berenika97 Dziękuję :)) droga do akceptacji i szacunku wobec samego siebie nie jest łatwą drogą
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się