Historia edycji

miasto, które tak uwielbiam ceglane miasto zbudowane z ludzkich ramion miasto z krwi i kości wysysa ze mnie siłę grozi mi nocą ostra brzytwa za rogiem miasto, które tak uwielbiam mieni się wyblakłymi kolorami próbując łapać się przeszłości przyszłość włamuje się nikt nie pyta o pozwolenie szpary w oknach drzwi bez klamek idąc pustą ulicą trzymam melancholię za rękę moją siostrę moją towarzyszkę jej bladą dłoń tak daleka tak zimna tak bliska uczucie na policzku cenniejsze trwalsze delikatne   kładzie się ze mną do łóżka pozwala mi zasnąć   bo miasto, które uwielbiam odebrało mi siły

Baba, sake

I woła kat, pana ptaka łowi

Oknom romb, mormonko

@Magdalena Zmarniały co za złe słowo Prawie jak "umrzeć" Albo "nieodwołalnie" Świeci mi lampa w oczy I pyta kim jestem Naprzeciwko Biedronki W tym casualu Wyglądam jakbym Wracał z poprawin Jakbym zabłądził W drodze do Emaus Skręcając za wcześnie Nie spotkałem Wędrowca