Pustaki

[Lidia Maria Concertina]

Rzucam perły na wiatr, przekrzykuję go i śmieję się prosto w niewidzialną twarz: mój świat jest najlepszym z możliwych - nic nie robię.

 

Nie znam ludzi, choć wiem, że teraz siedzą w ciepłych kuchniach i gładząc wykrochmalone firanki także upierają się, że ich świat jest najlepszy. Dziś - to gruby nietakt. Poczucie winy za wszystkie kanały w kablówce i barek na pilota. 

To stary tekst. I nieprawda też ta sama. 

 

Bilard to dobra gra dla planów i oczekiwań
Leżę na pluszowym zielonym stole i trzymam kciuki za tych, którzy grają. 
Lepiej w totka. 

 

Nie umiem śpiewać kolęd. Jarmarczny patos lub lśniąca tandeta - tak to brzmi, kiedy próbuję. 
I tak cały czas jestem w czyichś ramionach - nie da się już być bliżej
A to, czego nie próbuję śpiewać -  tonie w bitej śmietanie

Śpimy pod kołdrą ze śniegu dziwiąc się, że miłość jest taka łatwa. 
Nie trzeba długo nalegać. 

Odruchowo wymijam wszystkie mleczne drogi, wszystkie kratery i strzępy ozonu. 
Noc czeka w czerwonym płaszczu.
Nie ma przeszkód. 

(Dla niej. Bo dla mnie...? - zawsze jestem.) 

 

Uwielbiam grać w siatkówkę!

Oka.

Widzę wtedy świat zupełnie inaczej. 

Wcale. 

 

Stapiamy się wieczną chwilą, życie jest karuzelą, perpetuum mobile, które na chwilę wyrzuca nas i lądujemy w kolosalnym koszmarze, lub - namiastce raju. W złotej klatce - dziś - zamknięte są tylko pręty. 

 

Mówimy sobie wszystko, nie obiecujemy sobie zbyt wiele: jedynie to, że już nigdy nie wrócimy na ziemię
Wygnała nas stamtąd ta suka, grawitacja
"Ale czujesz cokolwiek do mnie?" 
Taak pytam, bo muszę na chwilę wrócić: trzeba nakarmić dodo.
A ty zmień pościel - możemy spodziewać się snów.
Lubisz nieproszonych gości ... ?

Edytowane 28 Lutego 2022 przez Lidia Maria Concertina (wyświetl historię edycji)