Chłodne warszawskie ulicy

[Swirska]

                                              ...dla P.

 

Chłodne warszawskie ulice
przytulają Cię dzisiaj,
obejmując mrocznymi ramionami,
uśmiechając się rozproszonym
światłem latarń, neonów i okien,
gdzie czemuś ktoś jeszcze też nie śpi...

 

Zamiast ciepła moich ust masz
na policzkach mroźne pocałunki
grudniowej nocy. Dźwięki kroków
i opon przerywają jej ciemne milczenie...
I może jeszcze kilka słów, od czasu do czasu,
zamienionych z kolegą...

 

A chciałabym latać z Tobą
wśród szeptem śpiewających o miłości
prześcieradłowych chmur,
wzbijając się na szczyty euforii
i tracąc uczucie czasu
w eksplozjach łagodnej namiętności,
kiedy mnie dotykasz...

 

Chciałabym porwać Ciebie
z szarych asfaltowych pejzażów,
pełnych cieniów, i tańczyć ciałami
pod przezroczystymi strumieniami
prysznica, nibym pod letnim deszczem,
który pachnie zielenią i polnymi kwiatami...

 

A potem zasypiać na Twej piersi,
tak blisko i przytulnie,
jak by to naprawdę działo się w
niebiańskich obłokach i nie trzeba było
powracać do świata realnego...
Gdzie jest przedświątecznie samotna i zimna
Warszawa... Granica... I takie
nieznośnie długie kilometry godzin nie obok...

[Anastazja Sokołowska]

Myślę, że nie tylko Warszawa potrafi być zimna i szara, gdy "trzeba dwóch ramion zamkniętych, dwóch promieni wszechświata", słowami Poświatowskiej. Ciekawy, refleksyjny utwór. Obraz przejrzysty się wyłonił. Przez chwilę maszerowałam tymi warszawskimi ścieżkami - dziękuję. Pozdrawiam i życzę weny :)

[Swirska]

@Anastazja Sokołowska dziękuję)