List do byłych pt. Wystawieni do wiatru

[Leszczym]

 

 

Nas mężczyzn chętnie się dzisiaj wystawia. Za próg.

 

Na wiatr. Na zamieć. Na zawieruchę.

Na meandry wyobraźni. Na obczyznę wyobcowania.

 

Najbardziej jednak się nas wystawia do wiatru i na żarty

zaiste poważne nie na żarty.

 

Czyni się tak w imię wyimaginowanych, nadpisanych,

przepisanych, dorozumianych i wybiórczych pobieżnością teorii.

Skazują nas na pożarcie w imię pojedynczych niechęci

oraz zresetowanej kilkoma niedopowiedzeniami pamięci.

W imię pomyłek nie znających słowa „porównanie”.

Bazgrze się tutaj na kolanie krzywe równania totalnej

niewiedzy, niezrozumienia i koślawych interpretacji.

 

Mężczyzna jest zawsze winnym, bo jest mężczyzną.

Zasługi są jakoś inaczej wyjaśniane.

 

Im więcej się będziesz tutaj tłumaczył tym głębiej

- mój przyjacielu – zabrniesz w kłamstwa, oszustwa i matactwa.

Nie poskromisz łez. Pójdziesz z torbami. Pożegnasz się na amen.

 

Famy, plotki i legendy nie wzruszysz

choćbyś łbem walił o wszystkie ściany.

O megafony. O mikrofony. O kozetki.

Etc. itd. itp.

 

Ach moje byłe, ech przyszłe niedoszłe – nie mam wyjścia -

muszę w opamiętaniu smutkiem krzyknąć – żegnam Was -

A czynię to kierwa z uśmiechem, łagodnie i serdecznie.

 

Wiem, że są tutaj tacy, którzy wiedzą o czym jest mowa.

Wiedzą nawet znacznie lepiej ode mnie.

Są jednak tak wykończeni, że nie mają sił. Nie mają weny.

Są zamgleni niepowodzeniem i to są doprawdy łagodne słowa

na taką rozpacz.

 

Muszę Wam obiecać, że nic nikomu nie wyjaśnię i nie wyjawię,

bo całkiem przewrotnie mam w planach zaciemnić obraz.

Własnej skóry i męskości nie da się inaczej uratować,

co ja akurat już wiem, ponieważ sprawdziłem,

bo będąc głupim i naiwnym też się tutaj tłumaczyłem.

 

Ja z tych mężczyzn co uwielbiają tajemnice.