wiersz napisany przez kierowcę ciężarówki

[dach]

 

wiersz napisany przez kierowcę ciężarówki 

 

 

Dla mnie

samotnika

kierowcy ciężarówki

na międzynarodowych trasach

Europa nie wydaje się tak ogromna

jak to widać na Google Maps

tak ogromna

jak tego nigdzie nie widać 

jest tęsknota za ukochaną kobietą

żona zrobiła kanapki

jak zwykle na drogę 

tak dla przekąszenia 

na szybko

na zimno 

w szklanym pojemniku z plastikowym

przeźroczystym wieczkiem

podczas oczekiwania na prom do Ystad

otworzyłem szklany pojemnik 

moim oczom

ukazała się

położona na kanapkach

zapisana kartka papieru

twoja na zawsze 

łyżwiarka figurowa

życzy 

smacznego

zapewne

powinienem był zacząć ten wiersz od słów

wspólnie zakupiliśmy dla żony łyżwy 

opłaciliśmy instruktora

teraz

gdy jest na emeryturze 

dzieci odchowane

to miłe i jest czas

na niewinne szaleństwo

od trzydziestu pięciu lat jesteśmy małżeństwem 

razem zasypiamy

idziemy do biedronki 

trzymamy się za ręce

pielęgnujemy w sobie i dla siebie

ten ludzki bukiet kwiatów

dla mnie 

samotnila

kierowcy ciężarowki

daleko od domu

tak proste 

niewielkie słowa od ukochanej kobiety

znaczą o wiele więcej

jak zanurzone głęboko dłonie

w spopielomej sierści wilka.

 

 

 

 

 

 

 

 

Świnoujście, 17. 01. 2022.

 

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 4 Maja 2023 przez dach (wyświetl historię edycji)

[OloBolo]

wcale nie taki najprostszy  .... jazda figurowa dla mnie wręcz .  10:10

Edytowane 17 Stycznia 2022 przez OloBolo (wyświetl historię edycji)

[A-typowa-b]

@dach toś mnie wzruszył, w zasadzie Twoja łyżwiarka. Pozdrawiam

[dach]

@A-typowa-b i słusznie. Ten wiersze nie istnieje. Istnieje tylko kobieta. Kobieta, żona. Kobieta, która buduje i wzmacnia. Pielęgnuję. Kobieta, anioł. Znam wiele takich kobiet. Wiele kobiet jest ponad. Większość kobiet jest ponad miernością.

[Czarek Płatak]

Tak, za takie karteluszki można kochać do grobiwej deski. 

Wybacz, ale Twój wiersz obudził moje wspomnienia z czasów kiedy bardzo dużo podróżowałem stopem. Tym samym również jako pasażer tirów, które jako, że pokonywałem trasę Sanok - Łódź i spowrotem średnio raz, dwa razy w miesiącu najlepiej się mi przysługiwały. No, nie tiry, a ich kierowcy rzecz jasna. 

Kiedyś na takiej trasie kierowca opowiadał mi o swojej cudownej żonie i 2 letnim synku, po czym zjechał do baru Sarenka koło Rzgowa jak określił - na kawę. Kawa miała blond włosy, spódniczkę mini i buty na wysokim obczasie, a 'spożywana' była w krzakach za barem. Wtedy nie umiałem tego zrozumieć. Tu ochy i achy o cudownej żonie i dziecku, tam 'kawa' przydrożna. 

Później oglądałem jakiś dokument o pracy kierowców tirów. Były tam też ich żony, które wszystkie mówiły, że zdają sobie sprawę z podobnej ewentualności - tej kawy znaczy się, ale wliczają ją jako element zawodu ich mężów. Byle choróbska jakiegoś nie przywlekli... Złote kobiety te żony tirowców :)