Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Nieproszony gość

Gość Franek K

Przez Gość Franek K
w Fraszki i miniatury poetyckie

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Gość Franek K

Gość Franek K

Opublikowano
Opublikowano

 

Z samego rana zastukał głośno,

Był tak natrętny, jak komar latem.

Miał zaproszenie moje podobno,

By mu otworzyć zwlokłem się zatem.

 

Pożałowałem, że go wpuściłem,

Lecz już za późno było niestety.

Gość pierwsze kroki chwiejne, z wysiłkiem

Skierował prosto do toalety.

 

Tam jakoś gniewnie jak lew zaryczał,

Do porcelany bardzo donośnie,

Twierdząc, że taki w gościach ma zwyczaj,

Że są to jakieś z wczoraj re-torsje.

 

A gdy z niej wyszedł zaklął nieładnie,

Otworzył piwo i rzekł: - Kolego,

Przysięgam sobie dzisiaj przykładnie,

Że nie powtórzę już nigdy tego.

 

Jęcząc bez przerwy, że łeb go boli,

Leżąc na sofie gasił pragnienie,

Aż się ululał w drzemkę powoli,

Widać się zmęczył tym marudzeniem.

 

Kiedy się ocknął, to wzrokiem mętnym

Potoczył wkoło, mruknął: - Cholera!

Starczy, nie będę dłużej cie męczył.

Wolno do wyjścia zaczął się zbierać.

 

A na odchodnym rzekł: - Do widzenia!

Choć przez dzień cały się zarzekałem,

Że nie chcę drania widzieć już więcej,

I go ponownie nie zapraszałem.

 

Chociaż fizyczną poczułem ulgę,

Zostało po nim gorzkie wspomnienie.

Długo był jeszcze obecny duchem,

Dręcząc moralnie moje sumienie.

Gość Franek K

Gość Franek K

Opublikowano
Opublikowano

@Ewa80

 

U mnie we wsi jest taki Mikołaj. Ma czerwoną buzię, ale go nie zapraszam jakoś specjalnie ;)

@Marek.zak1

 

Ja tam za tym gościem nie przepadam, ale czasem się skubany niespodziewanie napatoczy ;)

Gość Franek K

Gość Franek K

Opublikowano
Opublikowano

@dot.

 

Si

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.

U mnie minus 10. Brrr .

 

Pozdrawiam ciepło .

Gość Franek K

Gość Franek K

Opublikowano
Opublikowano

@dot.

 

To tzw. Sylwestrzyca - bardzo niebezpieczne schorzenie. Było o tym w jednym z moich limerykuf

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@Dag

 

Dzięki Dag.

Tak właśnie było

Gość Franek K

Gość Franek K

Opublikowano
Opublikowano

@Annie

 

Gorzkie, to fakt, ale takie jest życie.

Mewy pamiętam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.

 

DiP Annie  

@Klip

 

Najlepiej jest go nie prowokować do odwiedzin .

 

DiP

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Gdzie rdzewieją miecze: 40. Węzeł gordyjski

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   To refleksyjne spojrzenie na jeden z najsłynniejszych gestów w historii - radykalne rozwiązanie problemu przez Aleksandra Wielkiego. Narrator ocenia je z perspektywy czasu i doświadczenia prostego człowieka.   Wiersz zestawia fizyczną łatwość, z jaką miecz przecina sznur, z niemożnością „odcięcia się” od spraw niematerialnych. W strofie 3. narrator zauważa, że miłość, żal czy pamięć nie mają fizycznej formy. Gdyby ją miały, życie byłoby prostsze - można by je zakończyć jednym cięciem. Choć król przeciął węzeł, zwykli ludzie często marzą o takim radykalnym ruchu w swoim życiu, ale nie potrafią go wykonać. To, co dla wodza jest aktem woli, dla zwykłego człowieka jest ciężarem nie do uniesienia. Świetna jest definicja mitologii - „Tak rodzą się mity: z pośpiechu, który się udał.” Sugeruje to, że czyn Aleksandra nie był wyrazem głębokiej mądrości, lecz niecierpliwości. Gdyby cięcie się nie udało lub nie przyniosło zwycięstwa, uznano by to za akt barbarzyństwa. Ponieważ jednak Aleksander podbił Azję, jego „pośpiech” stał się symbolem geniuszu. Strofa 4. przynosi ważną przestrogę - „Nie każdy węzeł czeka na miecz. Niektóre - na czas”. To krytyka „metody siłowej”. Nie wszystkie problemy w życiu da się rozwiązać agresywnym, szybkim ruchem. Niektóre sytuacje wymagają dojrzewania, cierpliwości i powolnego rozplątywania, a użycie „miecza” (przemocy, zerwania relacji) może zostawić nieodwracalne rany. W strofie 5. narrator mówi o królu - „Nie szukał drogi - sam nią był”. To opis człowieka o niezwykłej pewności siebie, który nie dostosowuje się do rzeczywistości, ale nagina ją do swojej woli. Hypaspista przyznaje, że zrozumiało to dopiero później - jako młody żołnierz widział tylko czyn, jako dojrzały człowiek widzi niebezpieczną naturę takiej jednostki. Wiersz kończy się melancholijnym pytaniem. Skoro miecz rozstrzygnął o losach kontynentu (Azji), to co scala ludzi? „Świat wydawał się prostszy. Na krótko” - radykalne rozwiązania dają złudzenie porządku, ale życie szybko wraca do swojej skomplikowanej natury. Narrator pyta „A kto zwiąże nas?”. Sugeruje to, że niszczenie więzi (przecinanie) jest łatwe, ale budowanie czegoś, co trwale łączy ludzi, jest znacznie trudniejsze i nie da się tego zrobić mieczem. Przestrzega przed ludźmi, którzy oferują proste rozwiązania na skomplikowane problemy.   Wiersz pokazuje, że choć „cięcie” wygląda imponująco w podręcznikach historii, to prawdziwe życie składa się z węzłów, których nie powinno się przecinać, lecz które trzeba nauczyć się nosić lub cierpliwie rozwiązywać. Piękna filozofia podana w niesamowity sposób.  Wspaniały tekst. :) Pozdrawiam.   
    • Leszczym
      Kreślić

      Przez Leszczym · Opublikowano

      @Nata_Kruk :)) Coś w życiu robić jednak trzeba :))
    • Myszolak
      pojednanie

      Przez Myszolak · Opublikowano

      @vioara stelelor

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Myślę, że ten wiersz także bardzo ładnie ukazuję to jak ważne jest wybaczenie. Osoba o której jest wiersz rozumie, widzi człowieka, nie winę. Nie rozpamiętuje, a przebacza, ale tak szczerze, i to pozwala kwitnąć obu stroną.   
    • Nata_Kruk
      dymek

      Przez Nata_Kruk · Opublikowano

      @Jacek_Suchowicz.. za Bereniką.. taś myślę i na szczęście nie pali się już wszędzie.. uff.. jaka ulga. Pozdrawiam z kostką czekoladki.. to lepsze... :)
    • Mitylene
      Tak jak młode orły

      Przez Mitylene · Opublikowano

      Dotykiem błękitu malujesz lazur nieba. Spojrzeniem pieścisz iskry wspólnych chwil. Oddechem kołyszesz do snu nasze pragnienia. Jak orły szybujemy daleko...hen... Za horyzontem nasza wyspa marzeń. Szczęśliwa przystań motyli barwnych snów. A uśmiech twój niewinny zamykam spiesznie w dłoni. W małej szkatułce wspomnień zachowam zapach róż.   Autor fotografii: M. Lewandowska

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...