Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Kłamstwa

Dzibi

Przez Dzibi
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Dzibi

Dzibi

Opublikowano
Opublikowano

Kłamstwem uciekam 

to grzech ja wiem Ty też

patrzysz na mnie na to co robię 

i jeszcze większy ciężar dajesz nieść 

 

prawda uwalnia 

to dobre ja wiem Ty chcesz

i cieszy Cię gdy walczę dla niej 

chociaż nie wiem co jest mniejszym złem 

 

pytam w którą stronę iść 

gdy każdą drogę dzielisz na krzyż 

i komu mam wierzyć i dlaczego nie potrafię 

znaleźć drogi przez którą do Twych ramion trafie  

 

nie chcę słuchać ludzi 

bo nie wiem już kto prawdę mówi 

serce zaprzężone w świat piękny ciągnie 

lecz rozum każe zostać tam gdzie mu wygodnie

 

więc piszę Panie 

bo łatwiej z zamkniętymi ustami

wyznać jest że mi smutno bez Ciebie 

że nie potrafię sam siebie uszczęśliwić ani ludzi zbawić 

 

choćbym prawdę mówił 

czy też tajemnicę bolesną trzymał pod kluczem 

to krzywdzę ich tak samo 

tak samo jak własną duszę

2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      pod szarym niebem (tanka)

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @JWF   Bardzo sympatycznie, ale i refleksyjnie. Chyba wolałabym tańczyć w kałuży . :))) Wolność jest cenniejsza od złotej klatki.  Pozdrawiam. 
    • Jacek_Suchowicz
      Myśli z brzegu

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      @Nata_Kruk dzięki za wspaniały rys historii i cieszę się, że pociągnęłaś temat :))      
    • Berenika97
      Nikt nie zapytał

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Whisper of loves rain   Ten ślad drobnych stóp w śniegu zostanie ze mną długo. Wiersz napisany z ogromną wrażliwością. Bardzo bolesny. 
    • Berenika97
      Całą duszą po papierze

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Manek   Pięknie uchwycone to uczucie, gdy cisza staje się jedynym warunkiem, żeby w ogóle coś poczuć wystarczająco głęboko, żeby to zapisać. Ostatnia strofa szczególnie zostaje z człowiekiem. "Z inkaustu wydrę czerń litery" - świetne! :) 
    • Whisper of loves rain
      Nikt nie zapytał

      Przez Whisper of loves rain · Opublikowano

      W izbie ciemnej, gdzie dym pod strzechą się snuje, Gdzie piec od dawna już ciepła nie daje, Siedziało dziecko — tak ciche, że ledwie się czuje, Jakby i ono w cień domu wsiąkało po trochu.   Nie płakało już — łzy wyschły prędzej niż siły, Nie wołało — bo któż by je słyszeć tu miał? Tylko patrzyło, jak myszy po kątach chodziły, I liczyło dni głodem, co wracał jak żal.   Matkę wynieśli — pamiętała ludzi i ciszę, I ziemię, co spadła na wieko z głuchym odgłosem, Ojciec odszedł — czy wróci, czy zginął gdzieś w świecie — Nie pytała. Zbyt wcześnie pojęła już los ten.   Chodziła potem po progu, po błocie, po śniegu, Do drzwi obcych — z rękami zbyt lekkimi, pustymi: „Dajcie chleba…” — szept cichy, jakby ze wstydu, z lęku, Lecz drzwi się zamykały. I milczano nad nimi.   A gdy przyszła noc jedna — jak wszystkie, a cięższa — Bo mróz szczypał ostrzej, a wiatr był jak nóż, Usiadła przy murze, gdzie ściana od wiatru ją strzegła, I skuliła się cicho, nie doczekała zórz.   Nazajutrz ktoś rzekł tylko: „Zmarzło biedactwo…” Ktoś inny przeżegnał się szybko i odszedł do pracy. Ktoś trzeci przykrył ją płótnem — bez słów, bez świadectwa — Bo takich jak ona nie liczy się w świecie.   I tylko ślad drobnych stóp w śniegu jeszcze został, Lecz i ten wiatr zawiał — i nie ma już nic. Tak kończą dzieci nie przez wolę Boga — Lecz przez ludzi, co patrzą — i mijają jak nic.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...