Nikt tak pięknie nie mówił...

[Liliium]

Jakaś część wody,
tysięczna naskórka być może,
właśnie spotkała plastik.
I w fontannie samej siebie,
rozbryzguje się na wszystkie strony.
Nigdy już nie wróci.
Pod światło lampionu wygląda to niemal
jak dym, jak mgiełka.

Jestem posągiem.

A może to niebo jest już tak nisko,
że gubi chmury.
Te z najniższych partii poszły na wagary,
żebym mógł dać ci dziś słońce.
I zimno mu teraz, bo zgubiło kołdrę,
więc do nas należy podgrzanie go w garnku,
przypalenie aż zmieni się w ciało stałe.

To ja nim jestem.

Zaprzeczasz, choć przecież wciąż masz
wilgotne włosy.
Jakbyś dopiero co wyszła z kąpieli,
a skóra wciąż jeszcze była ciepła i barwiła się
na każdy możliwy odcień brązu.
Owijasz się w ręcznik i przysiadasz na skraju łóżka.
Dotykasz poduszki za sobą, bez patrzenia.
Oddajesz ciepło, choć wcale cię o to nie proszę.

A mnie nie ma.
Jestem posągiem.

Bryłą złożoną z równych i trwałych linii,
widzianych od frontu jak prostopadłościan
narysowany na kartce

 

 

 

 

 

Z cyklu : Karma. 

Marcin Lenartowicz. 

Wciąż wrzesień. 

Tytuł zaczerpnięty od Pidżamy Porno. 

Edytowane 24 Października 2021 przez Liliium (wyświetl historię edycji)

[Gość Natalka16]

@Liliium Musiałam się dobrze wczytać, ładna forma, ciekawy tekst "jestem posągiem" :) Podoba mi się. To cały cykl jest, coś, mnie ominęło. Wydany gdzieś ? Aha te cykku zostaw, szkoda edytować, wiadomo obok.

[Liliium]

@Natalka16 trochę nie rozumiem o co chodzi z tym obok. Ale trudno. 

Cykl nie jest nigdzie wydany, pojedyncze wiersze porozrzucane po czasopismach branżowych :) 

 

Dziękuję za wczytanie, podobanie i sugestię co do braku edycji, ale w takiej formie za bardzo kojarzy się z cyckami :D 

[Liliium]

Bo i od tej piosenki tytuł zaczerpnięty. 

Zapomniałem dopisać. Co do przegadania, to zawsze byłem zwolennikiem minimalizmu i zwiezlosci formy, ale staram się tego oduczyć. 

Z kropki, stać się myślnikiem chociażby, jeśli nie całym okręgiem. 

 

Ale granica jest cienka, jeszcze muszę ją wyczuc :) 

 

Dzięki za czytanie. 

[Gość Natalka16]

@Liliium K jest obok L na klawiaturze, nieważne.

[Liliium]

@Natalka16 w odniesieniu do adresatki cyklu, jej imienia i mojego nazwiska, nawet nie wiesz ile uśmiechu mi zrobiłaś tym wpisem. 

 

K obok L. 

 

 

Hahahaha. 

 

Piękne! :D 

[tetu]

Cześć Marcin.

 

Zgadzam się z Michałem, że za dużo słów, ale może tak chciałeś. W moim odczuciu można by go odchudzić, ale to Twój wiersz i nie chcę wchodzić z butami;) 
Smutny tekst o utracie czegoś najcenniejszego, czegoś co już zawsze będzie jak dym, jak mgiełka, ale też, o z pozoru twardej skorupie w jaką podmiot się wbił określając siebie jako posąg. 
W ogóle tak sobie myślę, że rola podmiotu w tym wierszu jest znacznie głębsza niż sprowadzenie się tylko do posągu. Mam nieodparte wrażenie po lekturze, że peel jest wszystkim po trosze; posągiem, fontanną, bryłą, prostopadłościanem. To by tłumaczyło trwałe linie, równoległe ściany, bo Nikt tak pięknie nie mówił... no właśnie...
i nagle gdzieś od frontu linie stały się przerwane. Peel nie jest więc posągiem z krwi i kości. Jest częścią przerwanego życia. Pozdrawiam. 

 

Edytowane 24 Października 2021 przez tetu (wyświetl historię edycji)

[Liliium]

@tetu oho. Znajoma twarz :) 

 

Cóż. Nagromadzenie słów jest wyłącznie w strofie, gdzie ona wychodzi z kąpieli. 

Przez to, to rzutuje na cały tekst. W któreś finalnej wersji nie ma wersu z wyciąganiem ręki, jest samo oddawanie ciepła. I to robi robotę. 

Widocznie przekopiowałem wersję z tym wersem i tego nie zauważyłem. 

 

A prostopadłościan narysowany na kartce, wcale nie jest stały. Stąd - umówmy się - jaki posąg. 

 

Zwykłe pozowanie na twardszego, niż jest w rzeczywistości. 

Aczkolwiek nie o stratę tu chodzi :) 

[Gość Natalka16]

@Liliium :) Teraz zobaczyłam, całkowity przypadek. Pozdr.

[tetu]

Twoja twarz też brzmi znajomo Marcinie;)

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No właśnie  nie jest, dlatego od frontu jego linie są przerywane. 

Toteż napisałam, że z pozoru twarda skorupa;) 

 

Miałabym tupet, gdybym spierała się z autorem, ale właśnie dlatego że peel próbuje pozować jakoś mu nie wierzę. Intensywność emocji nieważne w jakim kierunku zawsze nas sporo kosztuje i wiąże się z pewną utratą, tak jak każdy wybór, który jest jednocześnie rezygnacją z innych możliwości.  
Gdybym miała wypowiedzieć się szerzej, to zaryzykuję i dopowiem jeszcze tylko tyle, że dla mnie ten wiersz jest takim świadomym przechodzeniem z jednego stanu istnienia w inny, choć mocno zawoalowanym. Może to i moja nadinterpretacja, ale tak to czuję.

 

Sam początek jest już bardzo istotny. 

[Liliium]

Dzięki za czytanie :)