milczysz piękniej niż mówisz

[Koziorowska]

po płaskorzeźbie skóry spływa

nietknięty wiatr wydarty śnieżnym bzom

które rozrosły się zbyt namiętnie

w ogrodzie słonecznych melancholii

 

fantazjom bardzo się spieszy

pragną odnaleźć raj w twoim posmaku

wzbierają między gwiazdozbiorami

na makacie onieśmielonych piersi

 

dłonie skrywające natchnienie

dla gwiazd wplątanych tęczowo

w moje warkocze dla perły spazmu

jątrzącej się w krtani rozdartej prośbą

 

milczysz piękniej niż mówisz

twój mlecznobiały naskórek złakniony

żarliwości podszytej wspaniałym bólem

słyszę cię wypełniającego mnie

 

niczym modlitwa do kochanego Boga

w którego najmocniej wierzę

wplatam poszum moich pragnień

w twoje gwiaździste przypływy warg

 

poprzetykanych kolcem róży dzikiej

jak melodia twoich palców aranżowana

na lirze zmysłów pokory świateł w kącikach oczu

osobności dla tej chwili kiedy strach

 

wtapia się w otoczenie i odkłada czas

czas kiedy gwiazdy przymkną rubinowe oczy

i przejęte wstydem i sytą pokorą

odwrócą twarze by zostawić nam wieczność

[GrumpyElf]

@Koziorowska Znam Twoje pisanie i zawsze znajduję piękne metafory, wartkie pióro. Często również odniesienia do Boga, które (akurat mnie) wytrącają z przeżywania treści. A jednak staram się zawsze wpaść i czerpać. Pozdrawiam.