Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Ciężko jest mi zrozumieć
Po co to wszystko
Ten cały zgiełk i trud
Pośpiech i gniew

Ciężko jest mi zrozumieć
Gdzie tak pędzi świat
Ludzkość kończy swój byt
Ucieka przez dłonie szczęście

Nie warto biec i tracić oddech
Potykać się o kamień,zakopany
Tylko do połowy,
Padać twarzą w błoto jesienne

Brudzić swe życie,podobnie
Jak brudzi się stare spodnie
W imię czego?
Statusu i wysokiego ego

Na szczyt się wspiąć
Spoglądać na świat z wysoką
Chodzić z piersią wypiętą
By wielkim być.

A kiedy słońce zajdzie
Opadnie kurtyna
Nie ma już bliskich
Sam zostajesz

Jan ten kamień zakopany
Tylko do połowy

Opublikowano

Większość ludzi na świecie zapier..żeby przeżyć do jutra, część, żeby bardzo skromnie żyć, a bardzo nieliczni (sukces, status, ego) po, jak piszesz, te najsłodsze winogrona. Czy to oni zostają sami, opuszczeni, a nie ci na dole społecznej drabiny, to bywa różnie. Jakoś ci najbogatsi sportowcy, a ich znamy, sami nie są, mieszkają w pięknych domach i mają fajne babki, więc może jednak warto zapier..... Pozdrawiam. 

  • 2 miesiące temu...
Opublikowano

@Marek.zak1 warto się starać ale czasem kiedy jesteś na szczycie masz wtedy przyjaciół wielu,a kiedy upadasz zawijają się przyjaciele,bo nikt nie chce znać przegranego. Ci co chcą być przy tobie to będą pomimo  wszystko,ci prawdziwi. Życie to nie tylko słońce i tęcza,to czasem ciemne i ponure miejsce.Potrafi zadać ciosy i mocno bije ale.  Nie sztuka jest je przyjąć, sztuka i oddać, sztuką  jest upaść po nich ,wstać i iść dalej bo tak się rodzą zwycięzcy.W życiu wiele przeszedłem i wiem że właśnie sztuką  jest po prostu wstawać 

Opublikowano

@Pietras84 Byłem wyczynowym sportowcem i wiem, że porażki są częścią życia więc trzeba wstać, ogarnąć się, bo za tydzień następny mecz, turniej itp. W życiu jest podobnie a co nie zabije - wzmocni. Co do przyjaciół, to na palcach jednej ręki, chyba, że za takich uważasz znajomych.

Pozdrawiam 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Mela, wyrodna Wando, rywalem?
    • ,, Pokładam nadzieję w Panu ,  ufam Jego słowu ,, Ps. 130 , 5    Ty jesteś Panie drogą    często wędruję  wśród chwastów  czasami nim wyrastam    a Ty  Ty sprawiasz  że staję się  ponownie kwiatem  na pięknej łące  gdy zdołam  Cię dostrzec    zawsze Jesteś blisko  gotowy poprowadzić  podajesz nie tylko rękę  Jesteś Światłem    Jezu ufam Tobie    8.2026 andrew  Niedziela, dzień Pański  
    • Czy gdybym napisał wszystkie słowa świata tysiąc razy kocham czterykroć przepraszam czy choć literkę jeszcze byś pokochała w alfabecie nie po kolei uczucia   alfa roześmiana w miłości omedze płaczące kropki w połowie zdania litery w środku są najpiękniejsze marzeniom już się nie kłaniam   palę myślniki wyrzucam przecinki w połowie tchu pytaniem krzyczę czy gdyby alfabet nie miał logiki miałoby sens jednej litery życie?
    • @Berenika97 super! uwielbiam takie klimaty!!! Sam mam ich sporo w swoim życiu ;)
    • "Ewolucja wygodnictwa"   Ucieczka z epoki spania pod chmurą, od chłodu, od deszczu, od gniewu natury — oto wygodnictwo, co w ciepłe dni nawet wpycha nas w asfalt i martwe mury.   Gdy człowiek pochylił się nad krzemieniem, zaiskrzył mu nagle przebłysk rozumu, wykrzesał z kamienia ogień i nadzieję, a koło potoczył — ku dziejom, ku tłumom.   Choć dłonie miał twarde, a życie niełatwe, choć mózg jego mniejszy od naszych rozmiarów, to myślą pokonał przeszkody surowe i zaczął budować swój świat ze swych czarów.   Niepiśmienni ludzie, bez ksiąg i bez trendów, bez ekranów, reklam, bez świata zmyślonego, tworzyli legendy, bogów i potwory — z lęku, z wyobraźni, z dobra i ze złego.   A my dziś tęsknimy za ciszą i lasem, za życiem prostszym, bez blasku przepychu, za chwilą, gdy można odetchnąć pod drzewem, odsunąć od siebie codzienność pośpiechu.   Lecz tylko na chwilę — na weekend, na moment, na spacer, na oddech, od miasta uciekać. Bo kiedy wieczorem przychodzi zmęczenie, to własne mieszkanie najmilej nas czeka.   Lubimy pająki — lecz raczej wśród liści, niech snują swe sieci z dala od domu. Much nie kochamy, choć przecież są po coś — lecz właściwie nie wiemy, po cóż i komu?   Wilgotny wieczór, chłód rześki i czysty, zapach mokrej ziemi, szum nocnego boru — to wszystko zachwyca… przez moment zaledwie, a potem pragniemy wrócić do domu.   Bo człowiek zwyciężył surowość natury, lecz w sercu zachował pradawne marzenie: by choć przez godzinę poczuć się dzikim, a potem — wygodnie — na kanapie leżenie.   Leszek Piotr Laskowski.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...