Do poduszki

[Lidia Maria Concertina]

Zadziwia mnie to, że śpię ... W snach.

Wariuję na parkietach - zastygła karykatura w połowie drogi do ... snu,
któremu nic się nie śni.

 

Mijam i sztormy i minarety i kawałek drewna opatrzony szatą
Rany tragedii, ramy ludzkiej siły. 

 

Chmury i korytarze obaw, a przecież przyszłość powoli szykuje się do wyjścia, szybko - rozwiewa opary wątpliwości: 'czy będzie lepiej, gorzej, czy w ogóle będzie?'
... gdy los stanie w drzwiach i zagrodzi drogę ... 

 

Lubię oglądać piękne wnętrza i zewnętrza. 
Z wnętrza - też. Lubię usiąść i porozmawiać tylko po to, 
by poczuć bezpieczną przechodniość, wiedzieć, że ludzie celebrują kąpiel i byli na all inclusive

 

Grunt to dojść do dobrych wniosków.
Ważne, by laską wanilii podeprzeć stragan na souku z przemocą

 

Smutkiem - dochodzę do granic
Radością - staram się je poszerzyć
Od mojej strony.
Wewnętrz ... a   ... ch!
To się nazywa niewidzialność.
Niewidoczność.

Nie muszę być widziana.
Ważne, że mam pejzaż, który wygląda z każdego okna
Świat!
Widzisz?
Dostrzegasz?
Łamę kształty, kolory, objętości. 

Kamienna wstęga - to lasso, z którym poluję na ćmy i ważki
Choć częściej - na ludzi.

 

Kim jestem?
Kijem w mrowisko.
Gdziekolwiek się nie pojawię, tłum rozpierzcha się w mgle złego snu

 

"Zadziwia mnie to, że nie śpią w snach"
Bezsens. W satynowej pościeli.