Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

 … przytulam się do ciebie, wchłaniam… ― niknę w całej twojej świetlistej jaskrawości…

 

Została po tobie ― jedynie

szaro-brunatna gleba…

… lodowate piekło Nowej Ziemi…

 

Rozpalone cząsteczki

przeszywają na wskroś…

 

Deformują

i niszczą…

… przebijają z piskliwym szmerem membrany bolących uszu…

 

Z wykręconej spazmem przestrzeni wypływają widma, ukoronowane zrywami

migotliwych słońc…

 

Zagarniają wszystko

w płonącym huraganie…

 

*

 

Otwieram ciężkie powieki,  zbierając w kołyskę dłoni

ziarenka piasku…

 

Wokół, tylko bezkres

szarego nieba,

trupia biel śniegu…

 

Przesypują mi się przez palce

szczątki dawnego życia…

… zmurszałe drewno rodzinnego domu…

 

Zmrożony deszcz tworzy w kałużach kręgi… W martwych jeziorach ― spuchnięte, sine usta

odbitych obłoków…

 

… coś do mnie

mówią,

coś szepczą…

 

 

… ― nie słyszę nic…

 

(Włodzimierz Zastawniak, 2021-08-21)

 

 

 

 

Opublikowano

Duży plus za klimat, z rozlokowanie słów  w wersach. Przeczytałem wiersz kilka razy na głos. Według mnie Twoje zabiegi zdają egzamin. Czasem może zrezygnowalbym z niektórych słów np. Zamiast " trupów biel śniegu " , napisał "trupia biel" . I zdecydowanie zrezygnował z ostatniego zwrotu " nie słyszę nic" . Moim zdaniem ciągnie całą kompozycję w dół. Natomiast ogólne wrażenie ratuje detale. ;) 

Pozdrawiam. 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • spadł puch swym ramieniem przytulił rozżalonych rozjarzone brylanty na ziemi tliły się w oczach białe morze wzburzyło się po raz pierwszy od dawien dawna chcąc byśmy przypomnieli sobie, jak to jest płynąć po nim saniami   potajemnie zmówił się nieboskłon z chmurami urwiska stanął się przystankami drogi porwą pojazdy chwalić będziemy się i ogrzewać śmiejąc z gniewu, niekiedy i radości   przytulnie będzie aniołem zostać bo w końcu biel nas zewsząd otacza byle dłoni nie zajechać po całości, czymś musimy postawić posągi z węgli i marchewek   wieczór dziś jest specjalny inny niźli zawsze tańczymy nieświadomie pod jednym płaszczem bawimy się jak niegdyś i tylko to się liczy wszystko to, gdy palą się lampy pomimo tego, że marzniemy   uwieczniona kamera taśma przygotowana na niby nijak wszystko dlatego że dnia dzisiejszego, zwykłego jak inne, spadł puch    
    • @Radosław   a Ty jak Kogut…  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @KOBIETA Bądź  jak Supernova. 
    • @Radosław   wiem Radosław …niestety to takie silne oddziaływanie jest …międzygalaktyczne ;)))) nie wiem jak mogę Tobie pomóc…? ;) 
    • pamiętasz, Paweł, pamiętasz? pierwsze power chordy, tank mana, tiananmen square? to miała być okładka, debiut nasza pierwsza płyta pamiętasz j.p i a.c.a.b? pamiętasz refuse/resist, Badylaka, Siwca, płonącego mnicha? pamiętasz wolność, równość, braterstwo pamiętasz solidarność w szkolnych podręcznikach? pamiętasz? mieszkałem na Broniewskiego ty na Bohaterów Warszawy, razem rżnęliśmy karabinami w bruk ulicy. krzyczeliśmy sprejami na murach drabinkami sznurówek na glanach szliśmy z dumnie podniesioną głową po Władysława Orkana nie wiesz jak mnie to dziś boli kiedy mówisz z wyższością w swym głosie "było się słuchać co mówią jej władze" "śmierć takich głupich suk to mam w nosie"
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...