Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Niespodzianka

Klaudia Gasztold
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Klaudia Gasztold

Klaudia Gasztold

Opublikowano
Opublikowano

Czas mnie zaskoczył

Płynie nieubłaganie

Zachowując w pamięci niektóre obrazy

 

Zdmuchiwał po kolei dni

Zbliżając nas do siebie

 

Pamietam 

Rozmawialiśmy wiele godzin dziennie

Spojrzeliśmy sobie w oczy

Trzymaliśmy za ręce 

Przeszliśmy dobre kilka kilometrów

Debatujący o tym 

Co poruszyliśmy przedtem 

 

Nie zmyśliłem tej historii

Tylko gwiazdy mają tę moc

 

Ktoś wsiadł na pokład drewnianej łódki

Wystruganej z kory przez anioła

Kibicując nam 

Zza mlecznych skrawków 

Porozrzucanych niezdarnie po niebie

 

Czas mnie zaskoczył

Wynagrodził Tobą obecnością

Pominięte modlitwy 

Dziecięce trudy 

Wehikuł uczuć 

Koralikami łez zdobiony 

 

Chcę nadal się unosić w bańce

Trzymając Cię za dłonie 

Oddając swoje serce

Słuchając Twoich kojących słów 

 

Działają jak morfina

Nie tylko na mnie

Ale na mnie szczególnie 

 

Przepłynę przez wrzącą lawę 

Tylko ze mną bądź

 

Klaudia Gasztold

3

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • bronmus45
      zaprosiny 2

      Przez bronmus45 · Opublikowano

      Kolejną, moją grupą, którą chciałbym zainteresować tutejszych użytkowników jest grupa pod adresem:  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        będąca probą zorganizowania osób, którzy na podstawie własnych - autorskich tekstów - tworzą / chcą tworzyć piosenki z udziałem AI artificial intelligence (sztucznej ineligencji) uzupeiniającej surowe teksty zarówno wokalem, jak i muzyką. Zapraszam wszystkich chętnych do współpracy.
    • Rafael Marius
      Sroki

      Przez Rafael Marius · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        A jednak to sroki tradycjonalistki.   Możliwe, to należy do ich zwyczajów.
    • Berenika97
      Odpowiedź na kartkę z pamiętnika

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @tie-break   Bardzo dziękuję! Dziękuję za tak dogłębną analizę. Twoje odczytanie ukazuje warstwy, które intuicyjnie czułam, ale nie wszystkie były mi w pełni uświadomione. Szczególnie trafna jest Twoja uwaga o „roli ofiary" jako najtrudniejszym stanie do opuszczenia. To, co napisałaś o „pewnym siebie milczeniu" jako szczelnie chronionej granicy, wspaniale oddaje paradoks - ta forteca, która miała chronić, staje się więzieniem dla obu stron. Dumna z własnych murów, kobieta nie dostrzega, że blokują one nie tylko ból, ale i autentyczny kontakt. Twoje spostrzeżenie o „niewidzialnym widmie" bardzo mnie poruszyło - to chyba najtrudniejszy aspekt takiej relacji - stopniowe znikanie przy kimś, kto powinien nas widzieć najwyraźniej. I ta asymetria odpowiedzialności, którą opisujesz - jedna strona dźwiga ciężar naprawiania, druga sankcjonuje swoim milczeniem status quo. Psychologiczne ujęcie puenty - rzeczywiście, czasem dopiero wybuch pozwala obu stronom zobaczyć, jak nierówno rozłożone były ciężary. Twój komentarz to osobny esej interpretacyjny. Dziękuję za podzielenie się swoją wiedzą psychologiczną. Jesteś profesjonalistką. Pozdrawiam z wdzięcznością!   Jestem pod ogromnym wrażeniem tego, co napisałaś i tego, że otrzymałam herbatkę rumiankową - moja ulubioną, którą piję kilka razy dziennie. Skąd wiedziałaś? :)))  @andrew Dziękuję za ten poetycki dialog z wierszem. Myślę, że istnieją różne cisze. Ta, którą opisujesz - pełna, świadoma, porozumiewająca - jest darem. Ale jest też cisza, która nie pochodzi z harmonii, lecz z zerwania połączenia, cisza, która nie łączy, a izoluje. Pozdrawiam serdecznie. @Whisper of loves rain   Dziękuję za te słowa i za zatrzymanie się przy wierszu. Język, który przestaje być wspólny - to chyba jeden z najbardziej bolesnych momentów w relacji, gdy okazuje się, że mówimy jak gdyby w różnych kodach, choć używamy tych samych słów. Twoje spostrzeżenie o "wadze ciszy" w ostatnich wersach jest bardzo trafne. Zależało mi na tym, żeby puenta nie była łatwa ani pocieszająca, żeby ta cisza rzeczywiście ciążyła - bo czasem w relacjach to właśnie milczenie, a nie konflikt, jest tym, co naprawdę przytłacza. Dziękuję za uważną lekturę. Pozdrawiam serdecznie!
    • Trollformel
      Święty święcić

      Przez Trollformel · Opublikowano

      @Berenika97 Natchnął mnie kalendarz, później nienaturalność najbliższego otoczenia, czyli wszystkiego czym się otaczamy.  Energia ma o co się zawieszać.    @Charismafilos Bez sugestii. :)
    • bazyl_prost
      nic nie chcieć

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      @hollow man mamy to w Polsce , florety u nas nie modne

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...