Lewe perfumy Hugo Bossa cz. 6 i ostatnia

[Leszczym]

          Nie, nie mam tutaj racji. Racje są jednak potrzebne i to jest fakt jak dwa razy dwa jest cztery. Ale tu nie o tym. Już wracam na pozytywną stronę kartki, a raczej do mojej opowieści o sytuacji, która niestety nigdy nie miała miejsca, bo co najwyżej przeinaczam fakty, co prawdę mówiąc uwielbiam wręcz czynić.

          Wstałem całkiem rano, posprzątałem – jak to mam w zwyczaju – na gospodarstwie, wziąłem prysznic i zadbałem o higienę, spodziewając się nareszcie zbliżenia z Rebeccą. Oczywiście nie zapomniałem o perfumach Hugo Bossa i o wieczornym menu. Zaplanowałem też trasę wycieczki z Rebeccą, wybierając trasę nie za długą i nie za krótką. Cieszyłem się jak dziecko, ale czułem też szereg najróżniejszych obaw, zwłaszcza że – jak wspomniałem – mam swoje lata. I chyba nawet zadzwoniłem do Rebecci, pragnąc usłyszeć w słuchawce telefonu jej dźwięczny głos, co się udało, bo tak rzeczywiście było. Bo ja wiem może wysłałem jej jakiegoś pozytywnego smsa?

           Nie wiem, bo nie pamiętam wszystkich okoliczności. Popołudniu przyjechała Rebecca swoim prawdopodobnie japońskim samochodem i z tym właśnie uśmiechem, za który zresztą poszedłbym w ogień albo nawet jeszcze gdzie indziej. Po chwili przygotowań poszliśmy na spacer po okolicach mojego gospodarstwa. Zaczęły się schody. Rebecca bardzo dobrze znała się na drzewach, krzewach, ptakach i ogólnie mówiąc przyrodzie, ale rzecz w tym, że nie potrafiła tego wszystkiego nazwać po angielsku. Gdy wypowiadała francuskie słowa, ja z kolei nic nie rozumiałem. Nawet gdy udało się jej znaleźć jakieś odpowiednie angielskie słowo, ja tego słowa nie znałem. Z drugiej strony sam orientowałem się tyle o ile, a znałem praktycznie rzecz biorąc tylko polskie nazewnictwo. Tym samym było nam naprawdę trudno należycie wyrazić zachwyt nad okolicą, która faktycznie była przepiękna. Słonko, ani jednej chmurki na niebie i delikatny wietrzyk muskały nasze policzki. Potem stała się rzecz zastanawiająca, bo Rebecca nagle zaczęła narzekać, że ona lubi tylko wyjątkowych mężczyzn, że ma kłopoty ze zbliżeniami, że się stresuje bliskością z mężczyzną, jeżeli ten zbyt szybko – jak to określiła – dąży do celu, że, że i że. Nie wiedziałem co mam o tych opowieściach Rebecci myśleć, obawiając się zresztą najgorszego. Na ogół milczałem i starałem się w żadnym stopniu nie naciskać, choć szczerze mówiąc naprawdę pragnąłem pójść z nią do łóżka. Miałem też sporo obaw, że nic z seksów nie będzie, a przecież użyłem nieprawdopodobnych dawek Hugo Bossa, co przecież miało mi, a właściwie nam zupełnie ułatwić zadanie.

          Kolacja wyśmienicie się udała. Rozmawialiśmy. Miała przyszłość. Miałem przyszłość. Nigdy się nie spodziewałem po sobie, że w ogóle jestem w stanie tak dobrze przygotować jedzenie. No nic, podobno człowiek się uczy przez całe życie. W balkonowej popielniczce znalazło się kilka niedopałków papierosów. Niebo nam sprzyjało bezkresną niebieską przestrzenią, a gdy się ściemniło na niebie zaroiło się od najróżniejszych gwiezdnych konstelacji. Zrobiło się romantycznie i ciepło oraz faktycznie stało się co stać się powinno, bowiem przepełnieni słusznym pożądaniem zaczęliśmy się przytulać, całować i właściwie w podskokach pobiegliśmy do łóżka (zawczasu przygotowałem ładny komplet pościeli). Seks był w moim odczuciu jak najbardziej udany, ale nie, nie chcę wdawać się w szczegóły, bo prawdę mówiąc jeszcze nie potrafię sensownie opisywać tych spraw. Cały czas pilnowałem się zapachu lewych perfum Hugo Bossa, co miało nadspodziewane wręcz efekty. Spełnieni prawdziwym spełnieniem zasnęliśmy przytuleni pod dużą kołdrą i zapewne śniliśmy sobie jakieś przyjemne zdarzenia prawdopodobnie tylko trochę z życia wzięte. Wszystko co stało się tamtego wieczoru miało sens i było kompletnie naturalne oraz naprawdę mocno musiałbym się tutaj nagimnastykować żeby stwierdzić, że coś poszło nie tak, bo przecież de facto nie poszło. Dobrze, ale co wydarzyło się nad ranem?

         Nad ranem, a właściwie parę minut po jedenastej zaspałem. Budzę się, spoglądam na zegarek w telefonie i czuję nieprzyjemny, bo przepocony zapach piżamy. Spoglądam na miejsce obok, a tam ani śladu po Rebecce. Czyżby jej w ogóle nie było? Czyżby Rebecca mi się tylko przyśniła? W szufladzie szafki odnajduję zużyte do połowy lewe perfumy Hugo Bossa. Łapię się za głowę. Popadam w niemalże paniczny strach. Wstaję, zakładam kapcie i idę do kuchni zrobić sobie kawę. I co widzę? Rebecca siedzi na stołeczku, popija kawę i ćmi papierosa oraz uważnie czyta moje wydrukowane na drukarce wiersze o niej oraz niniejsze opowiadanie (przetłumaczone na język angielski, bo planowałem je dać je Rebecce). Jest zamyślona, przejęta, jakby roztrzęsiona i zdenerwowana. Podchodzę do niej i zaczynam ją przepraszać. Otwartym tekstem przyznaję się jej do lewych perfum Hugo Bossa oraz przepraszam ją, że zaspałem i zapomniałem ich użyć. Z przejęcia koślawię język angielski. Rebecca wysłuchuje mnie uważnie, podnosi głowę i mi mówi – Daniel Ty idioto, Ty naprawdę myślałeś, że spotykam się z Tobą z powodu tych niewątpliwie kiepskich perfum i naprawdę sądziłeś, że one na mnie w ogóle działają? Powiem Ci coś Daniel, właściwie ten twój odurzający zapach perfum mnie męczył, tylko nie wiedziałam jak Ci to powiedzieć i szczerze mówiąc po cichu się z Ciebie śmiałam. Daniel, Ty jesteś naprawdę głupkiem, naprawdę zabawnym głupkiem i wiesz co, chyba właśnie dlatego tak bardzo Cię lubię. Zdębiałem i po tym jak zrozumiałem jej słowa ucieszyłem się co niemiara. Następnie z uśmiechem Rebecca mi mówi, wiesz co kochanie wczoraj było cudownie, ale dzisiaj się naprawdę zdziwiłam, bo w tych wierszach i opowiadaniu nie ma mnie. Zrozum, że to co napisałeś w ogóle mnie nie opisuje. Rebecca niemalże z przejęciem wykrzyknęła – „to nie jestem ja Daniel”. Zresztą chodź głuptasie, po czym Rebecca całuje mnie w prawy policzek, każe mi wsiąść do auta i zawozi mnie do siebie, po czym idziemy do któregoś z pokoi jej domu, a tam są rozstawione sztalugi i obrazy jakiegoś przystojnego mężczyzny. Rebecca z triumfem w głosie mi mówi – popatrz Daniel – to Ty. Patrzę i przyglądam się tym pięknym skądinąd obrazom, ale za żadne skarby świata nie mogę siebie w nich ujrzeć. Wykrztusiłem z siebie tylko – „Rebecca, kochanie, to nie jestem ja”.

 

Koniec