Etiuda

[dach]

Etiuda

Nie byłbym sobą
gdybym wprost
nie opowiedział
tej krótkiej, zabawnej historii
i otóż:

 

bez wątpienia
było po północy
a więc 
nie miałem 
innego wyjścia 
zakradłem się
do mojego, własnego pokoju
skradłem, moje własne kapcie 
dokładnie tak
na chwilę przed 

anglicy na to mówią happening
- sam byłem tym faktem nieco zaskoczony
tym bardziej

niezręcznie zasiadłem
przed otwartym laptopem

 

rozejrzałem się

dookoła 
- są! całe pudełko 
ulubionych czekoladek
do tego puszka 
solonych orzeszków
podkradłem i to!
teraz delikatnie szeleszczę
kradzionymi papierkami
jakby tego było mało
podkradłem 
kilka swoich wierszy

i oczywiście

na koniec

tego wszystkiego

zakradłem się i również
do łazienki
starą, kradzioną maszynką 
zdrapałem z twarzy
dwudniowy zarost i
nagle do mnie dotarło
przebiło się 
przez kruchą, białą ścianę
- ten charakterystyczny
motyw budzika w smartfonie 

the hammer of the gods

 

 

wróciłem do pokoju

słońce na dobre 
wgryzło się w żaluzje
pod oknem puste łóżko
jasiek, niedbale rzucony w kąt
niepokojąco rozważnie (nieodwracalnie)
bardziej okraść 
sam siebie nie mogłem.

                   Łódź, data nieznana.

                                      Pamięci Henry'ego Charles'a Bukowskiego.

 

 

Edytowane 15 Lutego 2023 przez dach (wyświetl historię edycji)

[dach]

@jaguar bardzo to miłe z Twojej strony. Najtrudniej jednakze jest dokopać się do swojego pierwotnego instynktu. Poprzez nie siebie człowiek stara się odnaleźć siebie. Taka złożoność. Trzeba czasem czegoś więcej. To jest i zawsze było.... Pozdrawiam. 

[Jo Shakti]

Czytałam z przyjemnością. Ciekawie opisujesz, budujesz klimat. Rozważania nad egzystencją? Pozdrawiam

[iwonaroma]

Nienudno! (a o to czasem trudno...)

[corival]

@Dach Wspaniale i ze sporym wdziękiem podkradałeś sobie zacne rzeczy. Spodobało mi się. Pozdrawiam :)

[dach]

@Miro-sław zdarza się. Ale to trochę przypomina walkę z wiatrakami. Jednakże warto nawet chociażby dla jednego czytelnika.