Pejzaż (Ana)nke

[puszczyk]

Na białych równinach skowyczących wiatrem
północnym, bo północ tu tylko wybija,
czas – polarny zegar, kiedy się z nim mijasz
w zamieci
odpływa
skostniały w zimowym teatrze.

W szale śnieżnych płaszczy skrywających myśli
zmarzniętych jak usta
bez krwi – bladosine.
W lodowym oddechu, gorącej malignie
jesteś
i będziesz
i znów mi się wyśnisz.

A przecież w tej białej krainie,
tylko białe wiersze powinny się rodzić.
Jak ty – bez rymu – rozgrzewasz i chłodzisz
głupie serca ciągle
zamroczone winą.

Puch śnieżny jak makijaż posrebrzył ci rzęsy
już mokre
od łez czy od śniegu?
Czy skrapla się obłok twojego oddechu?
Czy to wszystko gdzieś obok?
na zewnątrz – pomiędzy...?

...nami
zaległo coś w zaspie i mości posłanie
z alki skrzydeł, szadzi oraz biało-mrozu
Więc dryfuję bez celu po iskrzącym morzu,
wiosłuję,
odpływam w nieznane.

*
Jestem
w wielkim mieście
odchodzę
najlepiej - kochając i we śnie.

Edytowane 4 Czerwca 2021 przez puszczyk (wyświetl historię edycji)

[corival]

@puszczyk Przeznaczenie zawsze wlecze, albo popędza (jak kto woli) nas w jedną stronę.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To dobra śmierć.