Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

zawsze byłaś wyżej niż ja  

julia2537
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

julia2537

julia2537

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

papierosa, którego mi podarowałaś odpaliłem od latarni

 

ledwo dosięgnąłem,

piękna jak ty i świeciła najjaśniej

 

może byłem pijany, a może latarnia była wyjątkowo wysoka

 

doskoczyłem

tak jak do ciebie skakałem

 

bo stałaś na schodach

balkonie

piętrze


zawsze wyżej niż ja  

 

dlatego tak trudno było mi cię zdobyć

 

wdrapywałem się po szczeblach miłości,

żeby kochać cię bardziej i mocniej

 

ktoś cały czas zabierał mi schody

 

wiele się zmieniło od tamtego czasu

 

tamta latarnia zgasła

ty mieszkasz na dachu

ja w piwnicy bez wyjścia

Edytowane przez julia2537 (wyświetl historię edycji)
1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Marcin Tarnowski
      Czerwcowej więzi!

      Przez Marcin Tarnowski · Opublikowano

      Truskawkowy księżyc – chciaż późna, czerwcowa pełnia A mnie czas odprawa kolejnych kłopotów wypełnia. I niby dobrze, ale czy po tom na świat przychodził, Żebym tylko jak dalej wciąż trwać na tym świecie modził. Moc kłopotów głupich, – bo swe przyjście zapowiadały, A mimo wszystko tak przykro, że się poprzydarzały… Wśród spraw zamknąłem powieki, a sen mi obraz niesie: Mus nieznany przez polę pełne truskawek mnie niesie I szukam wyjścia, a tam hen wysoko wielki księżyc. Czy nie jako symbol, że ponad owoce i drogi Jest świat wyższy, tajemny, tak idylliczny jak srogi? Jeśli świat, to myślę nie jako bezosobowy werk, Gdzie żywot toczą miast z dnia na dzień, z wieku na wiek… Zerknijże na mnie stamtąd z wiecznych mieszkańców który! Ześlijże łaskę, by mnie nie porwał bieg spraw ponury! Mimo, że u stóp mych nie znikną do potknięć kamienie, Zwiąż mą uwagę do spraw świata, co nigdy nie zginie!   Zilustrował „Perchance” pod dyktando Marcina Tarnowskiego „Księżyc nad truskawkami”.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Kwiatuszek
      Inna rzeczywistość cz.II

      Przez Kwiatuszek · Opublikowano

      @Wiechu J. K. Same widoki robią wrażenie, a wieniec laurowy swoją drogą;-) Dziękuję za odwiedziny i pozdrawiam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @karenka Cieszę się, że Cię zainteresowałam. Dziękuję za zajrzenie i serduszko. Pozdrawiam   @Berenika97 Sama lepiej nie zinterpretowałabym swojego tekstu;-) Dziękuję Ci bardzo i pozdrawiam  
    • Poet Ka
      wiekowy rarytas

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Marek.zak1 dzięki za wpis

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • wiedźma
      bezimię

      Przez wiedźma · Opublikowano

      Dla mnie powolny opis wypalenia i utraty własnej tożsamosci. Jest bardzo realny, podoba mi się odczytywanie w odbiciu lustra, które " zniknęło przed czlowiekiem" . Porusza także spotkanie lepszej wersji siebie. To poruszający i wydaje mi się szczery wiersz. Pozdrawiam serdecznie.
    • Marek.zak1
      wiekowy rarytas

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Razem mają sto lat, to już coś:). Pozdrawiam. 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...