Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zgłoś

  • Niestety, Twoja zawartość zawiera warunki, na które nie zezwalamy. Edytuj zawartość, aby usunąć wyróżnione poniżej słowa.
    Opcjonalnie możesz dodać wiadomość do zgłoszenia.

    ×   Wklejono zawartość z formatowaniem.   Przywróć formatowanie

      Dozwolonych jest tylko 75 emoji.

    ×   Odnośnik został automatycznie osadzony.   Przywróć wyświetlanie jako odnośnik

    ×   Przywrócono poprzednią zawartość.   Wyczyść edytor

    ×   Nie możesz bezpośrednio wkleić grafiki. Dodaj lub załącz grafiki z adresu URL.



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Wiechu J. K.-----> @Berenika97 Tak, mikroświat (mikrokosmos) to podstawa wielkiego Wszechświata. Właśnie oglądałem ciekawe wideo: 15 fermentowanych produktów, o które błaga twoje ciało. Pamiętam z lat dzieciństwa, jak moje babcie, w miarę możliwości, przygotowywały na zimę takie produkty, który nie tylko były pyszne, ale i zdrowe. W późniejszych czasach i zostało mi to do dzisiaj, moim przysmakiem zawsze były i są domowej roboty ogórki kiszone i takowa kapusta. Pozdrawiam serdecznie. 
    • @.KOBIETA.   Tak! Ty!
    • @Berenika97

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Może i masz rację, że te rzeczy czasem się za często powtarzają. Ale o ubiorze więźniarek to jeszcze będzie w przyszłych odcinkach. I to w różnych kontekstach...
    • @wiedźma   Dla mnie ten wiersz może być poruszającym studium samotności. Na początku jest krzyk, który nie zostaje usłyszany i cisza, która nikogo nie obchodzi. To pokazuje totalną izolację podmiotu lirycznego nieważne, czy manifestuje swój ból, czy go ukrywa, świat pozostaje obojętny. Fraza „Nikt nie zapyta” boli chyba najbardziej, bo sugeruje brak empatii w najbliższym otoczeniu. Gorzka herbata - to coś powszedniego, co trzeba „przełknąć”. Smak wstydu nadaje emocjom fizyczny wymiar - to reakcja organizmu, coś, co „język pamięta”. Puenta wiersza przynosi pewien rodzaj pocieszenia. Tutaj czas jest „złodziejem” bólu i wstydu, co staje się wybawieniem. Nie naprawiamy przeszłości, po prostu dodajemy do niej „cukru”, żeby dało się żyć dalej.   To świetny wiersz! :)   
    • @FaLcorN   Ja …śliczny wiersz @FaLcorN .    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...