Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję pięknie 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To znaczy, muszę doprecyzować: to tekst skierowany do wszystkich poetów, czy raczej o poetach, o ich kontakcie ze słowem i subiektywnym lirycznym zauroczeniu. Tekst mocno przerysowany. Uzbroiłem treść w mega fantastyczne porównania i środki lirycznego oddziaływania. Więc utwór nie ma charakteru osobistego, dotyczy wszystkich wierszolubnych, między innymi Ciebie , skoro piszesz i lubisz wiersze.

 

Serdecznie pozdrawiam 

Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie jest prawdziwe to zdanie. Co prawda nigdy ciebie nie widziałem na oczy, ale tutaj piszemy przecież o cechach charakteru i pewnym rysie osobowym bezpośrednio wdrożonym w klimat portalu poetyckiego. Uważam ciebie za DOBREGO CZŁOWIEKA, KOBIETĘ AMBITNĄ, traktującą życie - bardzo naturalnie w sposobie codzienności, diet, biskości z naturą, oddaną wartościom uduchowionym. Szkoda, że odwykłaś od katolicyzmu na rzecz własnej wykreowanej filozofii teologicznej. No ale nie oznacza to, że tego nie toleruję. Sama świadomość uduchowienia w tobie jest dla mnie wartością - nie żyjesz w nomenklaturze materializmu - to walory. Co ty na to? 

Edytowane przez Tomasz Kucina (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

jak mówią, pokaż mi twoje konto bankowe, a powiem ci kim jesteś. to prawda, że po wydatkach można powiedzieć o człowieku dużo i to nie jest pochlebna opinia :) zaczęłam żyć pełnią piersią, a mam coraz mniej czasu. w katolizyźmie nie rozwijałam się. nauka aż tak nie jest potrzebna. ciężkie są studia. wolę się uczyć podatków i języków i chcę wyjechać na rajską wyspę i chcę tam wydać wszystkie pieniądze.

Opublikowano (edytowane)

Do @Michał_78:

 

Acha, czyli wytypowałeś jakieś tam cechy z wiersza z którymi w się solidaryzujesz mentalnie. To się cieszę niezmiernie. W takim razie konkluzja może być tylko jedna: JESTEŚ POETĄ – to wiersz o tobie.

 

Nie jestem tylko przekonany co do tej wzorcowej „anonsowości matrymonialnej” - o której sugerujesz? Mnie ta się kojarzy → raczej w zasadami uporządkowanego życia, moralnego ładu w rodzinie, i dyscyplinie w podziale obowiązków, szacunku do partner(a) (ki), itd.,

 

… tutaj mamy poetę może i rzeczywiście interaktywnego – lecz na pewno nieuporządkowanego, introwertycznego – który np. nie słucha co do niego mówią, żyje we wstecznym wymiarze czasu, jest w nieformalnym związku, fluktuuje w życiu jak przysłowiowa sinusoida – NIE JESTEM PRZEKONANY CO DO TEGO, ŻE: MOŻE TO BYĆ DOBRY KANDYDAT NA MATRYMONIALNĄ ESKAPADĘ?, bynajmniej, gdyby to była poetka → to ja bym z taka się na pewno nie związał.

 

Natomiast tekst ma na celu pokazanie → innej bliskości:

w percepcji, w normach uduchowienia dla sztuki, w szacunku dla weny, imperatywów, metamorfoz → a wszystko tylko w zaplanowanej interakcji ze sztuką → i koniecznie poza realnym trybem życia.

 

Wiersz nie dotyczy mnie, ale wrażeń estetycznych, z którymi ma związek każdy artysta. Ja artysą nie jestem, bawię się w słowa, bardzo świadomie i metodycznie. Nie należy więc wczuwać się za bardzo w moje teksty. Traktować je z dystansem. To futurystyka lingwistyczna.

 

Fajnie, że znalazłeś coś dla siebie w tekście, cieszę się bardzo i pozdrawiam.

 

Edytowane przez Tomasz Kucina (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No to się wykłosiło wokoło 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 Uwielbiam!  A propos. Ty to pewnie: tarasing i leżing, albo plażing i parawaniżing. 3MSie  Potraktuj z przymrużeniem oka 

Opublikowano

@Tomasz Kucina Doprawdy... tym razem poeta :) Trochę zagubiony, roztargniony, romantyczny, ale też skupiony, przekraczajacy czas i przestrzeń, świetny matematyk od sylab i szyfrów.

Dla mnie jest ostatnia strofa ;) Tą porywam, bo gada do mnie moim językiem... jakaś palba, chmura i poligon, hasła, odzewy, manewry, molekuły przestrzeni, chronologia i mistyczne słowa... 

Jestem pod wrażeniem :)

Pozdrawiam :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wielkie ambicje.

Czyli jednak ciągnie ciebie do kultury uciech. Nie mam nic przeciwko konsumpcyjnemu trybowi życia. Jeżeli ktoś zarobił uczciwie pieniądze ma prawo do zabawy. Czemu nie. Rozumiem. Wypowiadałem się tylko co do norm twojego uduchowienia, no chyba nie ewoluujesz permanentnie i skoro odeszłaś już od katolicyzmu (co uważam za błąd) to w dalszej perspektywie chyba nie planujesz wyzbyć się Boga w ogóle i osiąść na mieliznie tegoż konsumpcjonizmu?

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wydarzam się tu na --> poezja.org, w wymiarze stricte lirycznym. Ale rzeczywiście i autentycznie wolę herbatę od kawy, kawę pijam sporadycznie, częściej cappuccino. Więc będę brał pod uwagę w wolnym czasie. Natomiast myślę, że zawsze miło będziemy tu sobie dyskutowali o poezji i wszelkich subiektywnych jej obliczach i rozlicznych modelach interaktywnych. Bo lubimy słowa. Pozdrawiam jeszcze raz ;)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jak zwykle, twój komentarz nigdy nie zawodzi!

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 Rzeczowy do bólu i przywiera mięsem do kości wiersza. Super. Tak właśnie jest. To zagubienie, niezborność wpleciona jest w konglomerat nadwymiaru, i jakoby wymyka się spod czasoprzestrzennych reguł – bardzo dobrze to zauważyłaś.

 

W zasadzie trochę jakby trans-spirytualny jest ten utwór. hmmm. Nie wiem czy taki miał być, ale trochę taki się wydarzył → wena widać nie podlega żadnym regułom przyziemnego realizmu 

 

Dziękuję szczególnie za ten komentarz, bo jest on niesamowicie rzeczowy i dotyczy treści. Żółwik z mojej strony 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Też nie byłem. Ale tam na pewno spotkasz takiego poetę jak z tego mojego wiersza, może i na całe życie?, skoro takie plany sobie założyłaś (bo o tym pisałaś często).

 

Tylko musisz go potem sobie wychować,  wyzwolić tych wszystkich fantasmagorii - o których w treści mojego wiersza mowa. Wierzę w ciebie --> kobieta potrafi 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Najszanowniejsi... Gdy tylko polski Internet obiegła wieść o napisaniu przez Jasia Kapelę trzydziestu tekstów o tematyce proaborcyjnej w ciągu jednego roku, po zapoznaniu się z częścią z nich zastanowiłem się mimowolnie czy ja zdołałbym napisać trzy wiersze o wymowie antyaborcyjnej w ciągu jednego tylko wieczora… I nim zdążyłem się nad tym dobrze zastanowić już kilka rymów przeciwko aborcji napłynęło mi nieproszonych do głowy…   Będę z Wami szczery... Z racji tego że niespodziewanie dopadły mnie w nocy gorączka i dreszcze nie wyspałem się poprzedniej nocy za dobrze… O poranku miałem problemy z zwleczeniem się z wyra… W ogóle tego dnia chodziłem jakiś taki półprzytomny... Ale myślę sobie... Co??? Ja nie dam rady napisać trzech wierszy przeciwko aborcji w jeden wieczór?! Ja nie dam rady?! Zaraz robię sobie herbatę z miodem i cytryną i biorę się do dzieła!... I tak w jeden tylko wieczór (kilka godzin) napisałem te trzy poniższe wiersze o wymowie antyaborcyjnej... Oceńcie je proszę sami...     ,,Wszystko to było odległym wspomnieniem”         Choć w obskurnych lekarskich gabinetach, Na przestrzeni wielu postkomunistycznej Polski lat, Każda z ust lekarza bezlitosna diagnoza, Tak wiele młodych matek z nóg ścinała,   Choć niejedna wymodlona ciąża, Podług diagnoz była zagrożona, A rozbudzona w sercu matki nadzieja, W ułamku sekundy niekiedy gasła,   Choć natrętna proaborcyjna propaganda, Niczym straszna upiorna zjawa, Usiłowała w ich myśli przenikać By zamęt i zwątpienie w nich siać…   Choć rozwrzeszczanych feministek wybuchy złości, Załganych pseudoekspertów opinie i głosy, W pamięci tak wielu z nich się wyryły, Sypiąc się z ekranów telewizorów plazmowych…   Wszystko to było odległym wspomnieniem, Gdy tuląc do piersi maleńkie niemowlę, Niejedna skrycie uroniła szczęścia łzę, Uśmiechając się zarazem serdecznie,   Wszystko to było odległym wspomnieniem, Gdy biorąc na ręce swe dziecię, Słowami przyobleczonymi w cichy szept, Obiecywała mu życie szczęśliwe,   Wszystko to było odległym wspomnieniem, Gdy spoglądając w swego dziecka źrenice, Pochwycona silnym wzruszeniem, Pierwszy jego ujrzała uśmiech,   Wszystko to było odległym wspomnieniem, Gdy pewnego dnia niespodziewanie, Padło z dziecięcych usteczek… - Mamusiu kocham cię…   ,,W oku niejednej matki”        Gdy w murach kościołów gotyckich Światło padające z kolorowych witraży Na twarze roześmianych dzieci, Migocąc wesoło na nich zatańczy,   Gdy maleńkie rączki dziecięce, Uczynią znak krzyża na czole, W niejednym stareńkim kościele, W skupieniu żegnając się z nabożeństwem,   W oku niejednej matki rozmodlonej, Dostrzec możemy ukradkiem łzę, Która perląc się w jasnego dnia świetle, Przetnie niekiedy blady policzek,   W oku niejednej matki rozmodlonej, Dostrzec możemy winy poczucie, Ból ciężkich niezabliźnionych wspomnień, Nagłe ukłucie sumienia wyrzutem…   I niejedna młoda matka, Zatapiając się w bolesnych wspomnieniach, Wzruszona w głębi matczynego serca, Pobiegnie myślami do tamtego dnia,   Gdy tamta straszna diagnoza, Padła z ust starego lekarza, Gdy z przerażeniem do wiadomości przyjęła, Że zagrożoną była jej ciąża,   Gdy pędzący na oślep świat, Nagle jakby się zatrzymał, Zimny dreszcz przebiegł po plecach, Z przerażenia tchu złapać nie mogła,   Gdy diabelska pokusa Odrzucenia nauczania Kościoła, W głębi duszy się tliła, Niczym kiełkujący z wolna chwast…   I spoglądając w oczy swych dzieci, Ocierając ukradkiem łzy, Niejedna przeklnie tamtą myśl, Gdy przyrzekała sobie aborcję rozważyć,   I niejedna Maryi podziękuje, Że w serca ich wlewając otuchę, Nadludzką wtedy dała im siłę, Ocaliła cudem zagrożone ciąże…   ,,Widziałem w mym śnie…”        Widziałem w mym śnie czarne parasolki, Połamane o uliczne chodniki, Bez litości zmiażdżone obcasami, Przesiąknięte brudem ulicznych kałuży,   Widziałem w mym śnie czarne parasolki, Ciśnięte do koszy na śmieci, Niszczejące pomiędzy odpadami, Obgryzane nocami przez szczury…   Widziałem w mym śnie w kościołach starych, W cieniu nadkruszonych murów gotyckich, Rozmodlone młode Polki, Przesuwające w dłoniach różańców paciorki,   Modlące się by w kolejnych latach, U boku ukochanego męża, Dostąpić łaski licznego potomstwa, Wielbiącego Boga w codziennych pacierzach…   Widziałem w mym śnie nienarodzone dzieci, Śpiące nocami pod sercem matki, Niekiedy mimowolnie ssące kciuki, Wyczekiwane przez swe anioły,   Tak bardzo pragnące być kochanymi, Przez świat w wojnach pogrążony, Zatopiony w międzyludzkiej nienawiści, Do Boga wciąż odwrócony plecami…        
    • @Mitylene utwór ma w sobie coś  klasycznego, czystego, kryształowego, niczym mityczne źródło Aretuzy.
    • @Berenika97 Dziękuję za tę nobilitująca dla mnie uwagę o dialogu z W. Szymborską. Bardzo lubię Jej poetykę, ale nie w pełni znam Jej twórczość. Ty i Poet Ka zwróciłyście mi na to uwagę. Kiedyś wcześniej padła podobna uwaga o korelacji tematu/poetyki z Wisławą. Za mało czytałem dotąd poezję. Może to Cię ubawi, ale na tym portalu studiuję poezję "z wypiekami", ponieważ sporo utworów i sporo autorów na poezja.org pisze ciekawie, inspirująco dla mnie. Jestem prawie poetyckim profanem w Waszym towarzystwie, bo mam literacką wrażliwość, ale do marca `26 w ogóle jej nie eksplorowałem w poezji. Dojrzewam przy Was, dziękuję. @Gosława  Dojrzewamy na pogrzebach. Podobnie na rozstaniach z mniej zasadniczych powodów. To brutalne i skuteczne metody. To boli, ale nie nie chcę się na nie uodparniać :-) @Poet Ka Dziękuję uważna i łaskawa :-) @KOBIETA Jakżeby inaczej u Ciebie, trzpiotko

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Chwila zawieszenia pomiędzy światami jest podróżą przez pole maków. Czuć zapach opium. Z daleka szumi Morze Egejskie.
    • @Berenika97 Tak, zakochanie/zatracenie, może zakochanie w zatraceniu... Dziękuję! :)    @Lenore Grey Bardzo mi miło :) Pozdrawiam    @iwonaroma Pociągają czasem te przepastne... Dziękuję za zatrzymanie :)   @viola arvensis Chyba tak. Bardzo dziękuję :) Pozdrawiam 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...