Zgłoś

@hollow man jakżeby inaczej  @hollow man Derrida prawie w każdym wierszu

@Poet Ka Też byłoby ładnie. A za nim kroczą Lacan, Baudillard, Derrida i Foucault.

@viola arvensis Ach, umieć tak przepięknie komponować słowa wzajemnie ze sobą w rymach wiersza - tego warto się jest od Ciebie Wiolu uczyć. Przepiękny wiersz... Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński

Knyps z Czubkiem i gnom Dolido to herosi są galaktyki Droga Mleczna wiruje a karły grają w karo i trefle i piki.... od dziewczyny  przyszedł list niedawno pachnący konwalią  niedługi lecz tysiąc pocałunków streścił... czasoprzestrzeń i struny kosmiczne drżą lekko sen Batiuszki Stalina się ziścił   towarzyszu Birkut! Brawo -  300 % normy! Astat, Bizmut i wanad i te babcine reformy! niech żyją liliputki karły gnomy krasnale! ja eksploracji wszechświata nie boję sie wcale!

„Plażowicze”   Leżą ludziska na plaży, każdy sobie o czymś marzy, jedni w chmury się wpatrują, może kosmosem wędrują.   Drudzy książkami zajęci, romansowy świat ich kręci, w leżakach poukładani, po uszy są zaczytani.   Trzeci po kolana w wodzie, myślą może o pogodzie, na zmarzniętych wyglądają, dreszcze po skórze dostają.   Czwarci w parasola cieniu, w kontemplacji, w zamyśleniu, ręce dziwnie rozkładają i pod nosem coś szeptają.   Piąci wzrokiem w morza dali, jakby coś wypatrywali, dłonie nad brwi przyłożyili, jakby ktoś płynął w tej chwili.   Szóści kremem się smarują, na słoneczko popatrują, dobrze, żeby nam świeciło, lecz nazbyt mocne nie było.   Siódmi jakby z przykazania, dziwne mają zachowania, wokół wszystkich obserwują, do złodziejstwa się szykują.   Óśmi grają w badmintona, plaża wokół zakurzona, bo biegają jak wariaty, piachem sieją jak z armaty.   Dziewiąci starsi panowie, świństewka im chyba w głowie, bo kobiety obserwują i chytrze się podśmiechują.   Dziesiąci się plackiem smażą, pewnie po sto kilo ważą, razem może nawet dwieście, dwa tuczniki w ludzkim cieście.   Jedenasti bardzo grzecznie dzieci bawią pożytecznie, zamki w piasku im budują, pociechami się zajmują.   A dwunasti piją, jedzą, na ręczniku w pięciu siedzą, długie bułki zajadają, oranżadą przepijają.   Trzynasti jakby pechowi, inwalidzi — bezruchowi, w wózkach inwalidzkich tkwią, na twarzach szczęśliwi są.    Czternasti ciemnej karnacji, euroafrykańskiej nacji, brązowi od urodzenia, przychodzą dla odprężenia.   Piętnasti w morzu pływają, krzyczą, coś się wydzierają!, nie słychać, co wykrzykują, dość daleko się znajdują.   Szesnasti to dziadek z babcią, dwoje starszych, trochę gapcio, dziadkowi wypadły zęby, babcia majtki ma na rąby.   Siedemnasti z szóstką dzieci, pełno wokół nich jest śmieci, dzieci cukierki zjadają, a papierki rozrzucają.   Osiemnasti coś świętują, cicho sobie podśpiewują, urodziny to z pewnością, tort rozdają swoim gościom.   Dziewiętnasti się zbierają, plaży zadość na dziś mają, od rana pierwsi tu byli, już się mocno opalili.   Dwudziesti, widząc z daleka, że plaża pełna jak beczka, więc drugą plażę wybrali i tam pomaszerowali.   Nie ma już dwudziestych pierwszych, bo za długi już ten wierszyk, i tak by się nie zmieścili, brak na plaży miejsc w tej chwili.   Leszek Piotr Laskowski