Włoski przybysz

[corival]

            

Zasmakował pielgrzym 

w lombardzkim posiłku, 

w koszyku przywiózł

i wypuścił w trawie. 

 

Tak skromny początek

w jedenastym wieku,

spod wielu liści spoglądał

wielce doceniany.

 

Postny, pożywny posiłek, 

niekoniecznie ryba, 

szybko się rozmnaża, 

łatwy do zebrania. 

 

Na nodze idzie, 

wygrzebuje nią dołek, 

zmysł dotyku subtelny, 

więc jak dłonie działa. 

 

W nodze serce i płuco, 

a nawet żołądek,

Z przodu głowa, czułki, 

a na czułkach oczy.  

 

Działa metodycznie, 

krew ma zimną bardzo, 

arystokratyczną, 

bo barwy niebieskiej. 

 

Susza przeszkadza, 

woli cień i wilgoć, 

nieźle znosi mrozy, 

             pod ziemią ukryty. 

 

Na grzbiecie nosi domek, 

zimuje tam w ciszy 

drzwi zatyka wieczkiem, 

snem długim zajęty. 

 

Wiosną buszuje z wolna 

w chaszczach i ogrodach, 

chociaż nie ma u nas 

ulubionych winnic. 

 

Wielki żarłok, 

pochłania rośliny, 

liście, młode pędy, 

szkody znaczne czyni: 

ślimak winniczek.

Edytowane 29 Kwietnia 2021 przez corival (wyświetl historię edycji)

[corival]

@Gosława Teraz masz okazję opowiedzieć jej historię przodków Gucia w Polsce ;) Pozdrawiam :)

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Do końca dumałam, o czym to... uff.. dałeś odpowiedź. Czasem mnie zetnie myślowo.

Pozdrawiam.

[corival]

@Nata_Kruk Już poprawiony. Bardzo dziękuję Nata :) Za czytanie także. Pozdrawiam :)