ona i on(we wspólnej samotności)

[deli s]

ich twarze maszerują
w pochodzie nieżyczliwych
zainteresowań-codziennych

w pewnych asytuacjach
anormalnych
bez zahamowań
wysyłaja do siebie
słowa ubrane
w kagańce milczenia

w bezładzie
nie dostrzegają
opłakanych skutków
wspólnoosobnych spotkań

przybieraja postawe obronną
w stosunku do spełnienia
które uwięzione
w splocie ich rąk
krwawi nieporozumieniem

stają się filozofami
własnych poswięceń
rozkładając miłość
na czynniki ostatnie

[dasia]

Po pierwsze małe potknięcie ortogr. : "poświęceń" - dobrze by było żebyś poprawił. Po drugie - zimno bije od tego związku, chyba nic ich nie łączy oprócz wspólnego marszu. Na pewno nie łączy ich miłość - w kontekście wiersza: "bezład, milczenie, nieporozumienie", "filozofowie" jak ofiary "własnych poświęceń". Jeśli tak czujesz, to może fikcja jest prawdą? Pozdrawiam ciepło i zawsze życzliwie.

[deli s]

jak zawsze od wyuczonego i. poprawione!. fikcja nie musi dotyczyć mnie realnego , a juz na pewno nie muszę literackim ja" utożsamiac się z nimi .a marsz też ich nie łączy raczej.fikcja to fikcja dobrze to wiesz.czyli jesteś na nie rozumiem? pozdrow.

[dasia]

O, nie! jestem na tak, choć całość w przygnębiającej tonacji. Dlaczego? Jeśli ja-"uczona" (ironicznie?) mogłabym wrzucić jakąś uwagę, to przemyślałabym połączenie "asytuacja anormalana" - trochę za dużo tego "a"; może wystarczy anormalna? Ciepłe pozdrowienia na dzień dobry

[deli s]

poprzez te a -a piętnuję cały ten związek jeszcze bardziej....dobrze ze podobanie się tekstu nie zależy u ciebie od tonacji..jednak.nie ironicznie uczona-pouczyłaś mnie trochę już to tłumaczyłem.pozdrow.