Płomień ciał

[Tdk crew]

błąkanie rąk
w przestworzach

iskrzącym świetle

krzyk błogości
zalewa
tlący się ogień

pożar ciał
zagarnia
nowy horyzont
(pełen barw)

płomień serca
rozpala......
(ciszy szum)

[Piotr Sanocki]

Chyba za dużo tu ognia. Za często o nim wspominasz: iskrzącym, ogień, pożar, płomień, rozpala.
Za dużo troszkę tego.

Początek też kiepski:
"błąkanie rąk"
Zbyt nostalgicznie rozpoczynasz wywód.

Zakończenie tez nienajlepsze :)

(ciszy szum) - kończysz "na siłę" - nie ma w tym płynności.

Pozdrawiam serdecznie

[Michał Ziemiak]

Czy ja wiem??? Tego ognia chyba MUSI być w tym wierszu aż tyle... Zakończenie rzeczywiście można by "ztjuningować" :-) aha - wywaliłbym nawiasy (nawiasem mówiąc to ja zazwyczaj proszę o wywalanie nawiasów z wierszy, bo mi jakoś nie pasują... choć sam czasami do nich uciekam...)
POZDRAWIAM!