Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Ogień w buszu Australii 

jak znamiono śmierci. 

Po bitwie krajobraz, 

czernie i szarości. 

 

Hektary popiołów, 

czarne wyrzuty sumienia

sterczą w monotonii. 

Mijają miesiące. 

 

Czarodziejska różdżka  

Wielkiej Matki działa, 

ożywczy powiew, 

zieleń pędów błyska. 

 

Najpierw badawczo, 

później coraz dzielniej. 

Prztyczek znów wymierzony 

niszczycielskiej sile. 

 

Feniks z popiołów? 

Eukaliptus ledwo

o mocy podobnej

walczy o przetrwanie.

 

Ognisty ogrodnik przycina, 

pobudza wciąż młodość,

nie pozwala zmurszeć,

przedłuża też trwanie.

 

Walczy roślina,

wzywa życie z głębi,

wola w niej silna,

szybko zielenieje.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

"Wielka Matka" i "Ognisty ogrodnik"... Tak, oni nie sa przeciwnikami, a przetrwanie nie jest ich wojną... Piękne, głebokie spojrzenie - sercem :) Pozdrawiam.

Opublikowano

@corival Wyciągam sobie z tego wiersza prawdę o niezachwianej równowadze świata. Tworzenie i niszczenie - odwieczny cykl, tworzący porządek świata.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie bez powodu w wielu kulturach ogień kojarzony jest z oczyszczeniem. Choć czasem jest to mocno dyskusyjne skojarzenie - jak w przypadku palenia "czarownic" na stosach ;D

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • zmęczenie, niemy bezwład trochę bólu głowy stąpam po chmurach od spodu roztapiam się w pościeli ...flanelowej w łosie ze złamaną nogą samość jest nudna jak flaki z olejem wiersze mdłe i tak jakoś bez perpektywy chciałoby się odkryć życie na nowo zgrać z hiperprzestrzenią być na nowo
    • Nauczyłem się dostrzegać Albo ktoś mi podpowiedział Patrz - jak wszystko się zmienia Bo prawdziwa miłość nie zawiedzie   Powiedz czy o tym myślałaś Że uczucia mogą zdezerterować Dojrzeć się od niechcenia Potrafią zmienić kolor oczu   Wiesz to dość dziwne jest Gdy wszystko w co wierzyłaś Rozsype się w pył , uleci Zostaje samotność i bezradność   Plany i przyjaciele znikną jak letnia mgła Logika nie ma tu zastosowania Alegorie też nie są nikomu potrzebne Poezja staje zwyczajnie mdłą   Czy to nazywamy prozą życia? Szczęścia jak Jerzyki lub Albatrosy Szybujące nad wypatrującymi oczami A marzenia zbyt ciężkie żeby wzlecieć   A prawdziwa miłość ponoć nie zawiedzie Tu euforia stagnacja nienawiść Jak konflikt zbrojny gdzie nie ma wygranych Wszyscy cierpią i chcą zapomnieć
    • @Marek.zak1

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Aż sobie sprawdziłam co AI ma do powiedzenia na ten temat: Godzina Wilka: Czas między drugą a czwartą nad ranem, uważany za moment największej podatności na lęk, ale i największej szczerości wobec samego siebie. Wtedy powstają wiersze najbardziej surowe i pozbawione masek.   Chyba nie ma na to lekarstwa i wiesz co, nie wiem czy bym chciała, Marku. Już wolę być ledwie żywa od wiersza.   Pozdrawiam z uśmiechem :)
    • Wiele pytań gorzkich i trafnych , a na końcu prawda w pytaniu retorycznym, to jest i takie jest właśnie życie. Szczęśliwe są w nim tylko chwilę jak śpiewał Rysiek Riedel  Pozdrawiam serdecznie kredens   
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...