Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Ciągnie swój do swego

Henryk_Jakowiec
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Henryk_Jakowiec

Henryk_Jakowiec

Opublikowano
Opublikowano

Pewnie coś ma wena dziabła

mówiąc idźże stąd do diabła

cóż rozstanie nietypowe

dla mnie dziwne, pierwsze, nowe.

 

Zamiast szybko się pakować

ja zacząłem z niej dworować

tworząc klimat nieprawdziwy

nagle stałem się zgryźliwy.

 

Odsłaniałem jej potknięcia

a to w puzon słabe dęcia

gry na flecie nie przemilczę

bo mam takie prawo wilcze.

 

Wena chcąc wziąć rewanż srogi

rzekła a ja tobie rogi

przyprawiłam z pewnym wieszczem

i do dzisiaj się z nim pieprzę.

 

Ripostując ja jej na to

jest już wiosna i nim lato

łąki nam obsypie kwiatem

nie zobaczysz mnie a zatem...

 

Wezmę pióro i kapotę

i opuszczę cię w sobotę

by do piekła szukać drogi...

- diabły także mają rogi.

 

5
corival

corival

Opublikowano
Opublikowano

@Henryk_Jakowiec Walcz, nie dawaj pola wenie,

                                   bo pochłonie Cię zupełnie

                                   i kto wtedy się podpisze

                                   pod tekstami co tu wiszą?

 

Pozdrawiam :)

1
corival

corival

Opublikowano
Opublikowano

@Henryk_Jakowiec Któż to zgadnie oprócz Ciebie

                                   poszukasz i będziesz wiedzieć.

                                   Chociaż, czy też szukać warto,

                                   ta już znana, choć uparta.

 

Pozdrawiam :)

1
corival

corival

Opublikowano
Opublikowano

@Henryk_Jakowiec Wiatrem w żagiel dmuchnie może,

                                   podsunie nowe pomysły

                                   Ciekawości jednak dobrze

                                   nie oddawać wszystkich myśli.

 

Pozdrawiam :)

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Sylwester_Lasota
      Dla dzieci - Jeż Jerzy z Jeżowa

      Przez Sylwester_Lasota · Opublikowano

      Pewien Jerzy, jeż z Jeżowa pośród jeży chciał brylować, więc założył ciężkie bryle i to już by było tyle.   Jednak powód oczywisty - nie odwiedził okulisty - bardzo szybko spowodował, że go rozbolała głowa.   Odtąd Jerzy już pamięta, że na codzień i od święta, gdy się żyje pośród jeży, to brylować nie należy.            
    • Alicja_Wysocka
      Cisza wieczoru

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Julita. Rozumiem :)
    • Julita.
      Cisza wieczoru

      Przez Julita. · Opublikowano

      @Poet Ka Napisałam to tak co mi w duszy gra więc uważam że tak. @Alicja_Wysocka Dziękuję za radę<3
    • Zbigniew Polit
      INTELIGENT

      Przez Zbigniew Polit · Opublikowano

      Pewna miła panna Anka, Bardzo chciała mieć amanta. Znała kilku niezłych gości, Lecz bez większej zażyłości. Aż raz wiosną, przy straganie, Brunet Andrzej poznał Anię. Było tak, że szczęściem losu Chciała kupić do bigosu Łeb kapusty, a łbów morze - Andrzej pomógł jej w wyborze. Więc gdy Anka zmiarkowała, Że ten Andrzej, to nie chała, Że wykłada w wyższej szkole, W rektoracie ma swą rolę, Zna języków obcych pięć - Wzięła ją na niego chęć. Zaprosiła więc na ciastka. Dla niej ciastka, to namiastka. On miast słodko jeść i trawić, O ideach zaczął prawić. Mówi mu, że jako żywo Zaprosiłaby na piwo. Lecz on twardo: Póki żyję, Alkoholu nie wypiję! Więc zwabiła go do kina, Ciepło szeptać mu zaczyna: Popatrz, jak tych dwoje pięknie, Afrodyta z żalu pęknie... Ale jego to nie wzrusza, Bo to według scenariusza.   Gdy ją wziął następnej wiosny Przeogromny zew miłosny, Gdy ją w noc targała chuć, Śniła: Ach ty - zgódź się, zgódź!                    (dla dorosłych: młóć mię, młóć!) Czuła, że już jest gotową Zostać tylko andrzejową. Będąc myślą w siódmym niebie, Zaprosiła go do siebie. Wzięła kąpiel i, a jakże, Poradziła jemu także. Lecz on, że dziś o tej porze, To w zasadzie on nie może, Bowiem właśnie w instytucie Odczyt ma profesor Puciej. Wielki, polski tuz nauki, Malarz oraz znawca sztuki. Że go niczym już nie skusi, Bo on iść po prostu musi!   Gdy już wyszedł pan wybranek, Przekręciła za nim zamek. Zasypiała powolutku, Wdając się w objęcia smutku... Oto, co znajdziemy w tego wiersza puencie: Nic nam dziś w sypialni, po inteligencie! ...   Fot.: Watykan, 1972r. ZP  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Mitylene
      Mały Książę

      Przez Mitylene · Opublikowano

      @jjzielezinski ciekawe nawiązanie do mojej ulubionej książki o  Małym Księciu. Świat widziany przez pryzmat różny w tym wierszu na pewno jest pełen miłości, natomiast postać róży z "Małego Księcia" jest dosyć kapryśna :) I ten kontrast podoba mi się najbardziej!

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...