To wydarzyło się tamtej wiosny.

[julia2537]

To wydarzyło się tamtej wiosny. 

Fotel przy biurku stał się zbyt ciężki, by podsunąć się bliżej. 

Stare kanarki ojca nagle zaczęły ćwierkać za głośno, choć przecież poprzedniego dnia ledwo je słyszałeś. 

 

Zapragnąłeś zedrzeć z siebie skórę. Połamać wszystkie paznokcie.

Od tamtego czasu do dziś czujesz się jak kurz, który zostaje na opuszkach palców, gdy przeciera się okna opuszczonych domów.

 

Włos, który ściągasz z karku matki.

Dlaczego one jej tak wypadają? 

 

Niedoprecyzowane pytanie. 

Jakbyś był niedopowiedziany, nieskończony, niekompletny. 

Niedojedzony obiad dziecka, które pobiegło bawić się w dom.

 

Nigdy wcześniej tego nie doświadczyłeś, ale masz wrażenie, że od dłuższego czasu nosisz w sobie to uczucie.

Tak jak nosi się ludzi, których całkiem przypadkowo spotkałeś w kiczowatym barze o 23:30 lub na parkowej ławce w duszne popołudnie.

 

To ten rodzaj uczucia, który zamyka cię w grubej, obcej skórze.

Gasi światła, suszy kwiaty. Świeżą pościel obrasta pleśnią,

nie masz na to wpływu.

 

Opuści cię kiedy będzie chciało.

Tymczasem rozgość się w nowym ciele.

Czuj się jak u siebie.  

Edytowane 15 Kwietnia 2021 przez julia2537 (wyświetl historię edycji)

[julia2537]

@Jacek_K ??

 

[corival]

@julia2537 Panom zapewne chodzi o słowo tymczasem, które rozbiegło Ci się w "tym czasem". Interesujący obraz... Pozdrawiam :)

[julia2537]

@Jacek_K AH NO TAK 

@corival naprawione! dziękuję, pozdrawiam także!