(Nie)ostatni raz I

[Michail]

- Jeszcze chwilę, brateńku. No, może dwie lub trzy - wyrzekła tonem tak spokojnym, jak Longin Podbipięta, litewski szlachcic znany im obojgu sprzed kilku wcieleń. - Dam ci czas na refleksję. A im - pokazała kciukiem za siebie - przedłużę nieco oczekiwanie. Aby bardziej dramaturgicznie było.

- Pani, miejże mizerykordii trochę - nie ustawał w wysiłkach. - Przecież to niedobry wyrok. Ni zgodny z prawdą o tobie, ni o mnie. Wiesz waćpani przecie.

- Wiem czy nie wiem - jakby zniecierpliwiła się lekko, chociaż uśmiech nadal gościł na jej pięknej twarzy, rudością obramowanej. - Ale zapadł.

- Ale - w dalszym ciągu nie ustępował - kat to ostatni sędzia, jak mówi niemieckie przysłowie. Nie musisz, pani. Co więcej, wolno mi apelować... 

- Wolno czy szybko, morze czy ocean - wpadła mu w słowo - będzie, jak zechcę. I nawet nie wiem, czy w tej chwili mam ochotę myśleć, co byłoby, gdyby... - skrzywiła kształtne usta w nieładny grymas, jakby sprawiło jej trudność odgonić przepływające falą wspomnienia. - Szykuj się waćpan. Ostatnia chwila, bo tamci - znów pokazała za siebie - juści się niecierpliwią.

Słychać to było coraz wyraźniej, coraz więcej głosów wznoszonych przez negatywne emocje. Głosów, przechodzących gdzieniegdzie w gwizdy dezaprobaty i w wycie.    

- No, to dość tego dobrego. Pora na... nie, nie powtórzę, już mówiłam - przerwała sama sobie. - Przecież i tak to nie koniec, może spotkamy się w kolejnym życiu. A to, że oni tego nie wiedzą? - wskazała ruchem głowy. - Cóż, nieświadomi z wyboru. Dają się oszukiwać Świątyni. Ty i ja nie. No ale. Kładź waść głowę. 

Zapięty do połowy przepisowy karmazynowy żupan uwydatnił pełny biust pod białą koszulą, gdy wzniosła rękę do ciosu. Lekko wygięty czerwony promień zabłysnął w powietrzu. Pochyliła się, by ostatni raz dotknąć jego karku. Przesunęła po nim palcami. Czule.

- Przepraszam - wyrzuciła z siebie. - Błękitne łzy już spływały po pieguskowatych liczkach, rozmazując szerokie w półksiężyc podkreślenia barwy oczu. - Naprawdę...  

Nie odezwał się, gdy po raz drugi uniosła dłoń.      

 

Niderlandy, Best - 2 listopada 2019

              

Edytowane 5 Kwietnia 2021 przez Michail
Dopisek z datą (wyświetl historię edycji)

[Michail]

@Dag

Dag, dzięki Ci wielce za tak pozytywną opinię. Bardzo mi miło. ☺

Pozdrowienia.   

[Nefretete]

@Michail @Michail Szczerze ci powiem, IMHO jest ok! Wyobraziłem sobie tą akcję dwojga bohaterów. Niemniej jednak wybacz, nie zdołam się dzisiaj skupić na treści, aby dogłębnie przeanalizować perypetie ludzi - badających siebie nawzajem-:)

Proza to ciężki kawałek chleba, jaki doskwierał mi kiedyś, podczas pisania powieści - którą kiedyś wydaliśmy.

Odszedłem od tych standardów piśmiennictwa.

Warto byłoby dodać jakiś prolog -no chyba, że przeoczyłem twoje wcześniejsze wpisy-:)

 

Z pozdrowieniami dla ciebie!

[Michail]

@Nefretete

Ha, w prozie czuję się lepiej niż w wierszach. Prologu na razie nie ma, przyznam Ci, że nie rozważałem go. Interesujący pomysł - dziękuję Ci za niego. Ale wiesz, za to jest jeszcze dwanaście części i w planach następne. -;))  

 

Serdecznie Cię pozdrawiam.*((-; Miło mi, że zajrzałeś i czytasz (Nie)ostatnie razy.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Nefretete]

Przesyłam ci próbkę-:) Jeśli, oczywiście zechcesz znaleźć czas.

 

Tu masz prolog! - z całości powieści.

 

„Perspektywa patrzenia na świat zależy od tego, skąd człowiek się wywodzi”
Joele Naftali, królewski mapownik.

 

„Niezależnie od wszystkiego, Kaalen jest zawsze w samym środku”
Salomen Dapirai, gwałciciel i morderca. 

 

    Gdyby spojrzeć na mapę, jako na wierny portret świata, Kaalen znajdowałoby się rzeczywiście w samym jego środku. Kraina ta otoczona jest od północy i zachodu kolejno pustynią, górami i morzem, za którym znajdują się krainy północne Esitanii, od południa natomiast otaczają ją LLiiria oraz kraina Rozpelle, zwana przez zawistnych kozim zadkiem - głównie z uwagi na swój anachroniczny ustrój polityczny oraz znikomą ilość ośrodków cywilizacji w niej się znajdujących. Od strony wschodniej świat odgraniczają od Kalen góry, przez które lepiej było w dawnych czasach nie chodzić - większość więc nie chodziła i stąd na mapach za wschodnimi górami Kalen nie ma nic. Oczywiście wszystkie powyższe tezy można postawić tylko wtedy, jeżeli zawierzy się mapom tworzonym przez ograniczone stworzenia: Nuite twierdzą bowiem, że środek świata jest w każdym siedliszczu Nuite i to od niego należy zaczynać rysowanie wszelkich map, gdyż w innym wypadku nie mają one sensu, Cedruny natomiast są zdania, że rysowanie map nie ma sensu, ponieważ i tak pląsamy po płomieniach. 

Nilf Nansen, „Historia mapownictwa” 

 

Pozdrowionka, jeszcze raz dla ciebie!

 

 

Edytowane 9 Lipca 2021 przez Nefretete (wyświetl historię edycji)

[Michail]

@Nefretete

Podoba mi się "pląsanie po płomieniach".  

Dzięki Ci wielce. ^(*_*)^ 

 

Serdeczne pozdrowienia Pustynnemu. :))*

[Michail]

Witaj wieczorne.

 

Pochwal się, gdzie jesteś - na której pustyni. Może jakieś fotografie? A przed tym wspomnianą przez Ciebie prozą.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 O czym napisałeś, czy ta książka jest gdzieś dostępną? Może wymienimy się, bo i ja wydałem książkowo swoją "Rzeczywistość". 

 

Pozdrawiam Cię, serdecznie i sobotnio. *((&