Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Urodziny

M, jak m
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

M, jak m

M, jak m

Opublikowano
Opublikowano

Ten jeden dzień w roku

Gdy bliscy ze łzami w oku

Życzą Ci szczęścia i zdrowia

Gdy śpiewają Ty marzysz by pękła Ci stomia

Cały  Boży świat żałuje

Że taka menda się na nim stołuje

 

 M

3
Gizel-la

Gizel-la

Opublikowano
Opublikowano

O urodzinach wolelibyśmy zapomnieć. Zwłaszcza w pewnym wieku.

(A tu, cholera, zawsze ktoś musi przypomnieć...)

 

Ostanie dwa zdania - nie do końca się zgadzam:

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

 

Gizel-la

Gizel-la

Opublikowano
Opublikowano

@jan_komułzykant

Oczywiście, jest to pewna życiowa prawda, choć na potrzeby filmu - mocno przejaskrawiona. Pytanie, czy być zdystansowanym cynikiem, czy wierzącym w okruchy dobra naiwniakiem? Wszystko zależy od konstrukcji psychiki i potrzeby duszy. Oby tylko nie skończyć jako zgorzkniały frustrat.

(biedny Adaś M...).

2
jan_komułzykant

jan_komułzykant

Opublikowano
Opublikowano

@Cor-et-anima

Pełna zgoda co do filmu, chociaż dzisiaj wiele rzeczy jest tak przejaskrawionych, że nie da się tego traktować inaczej, jak tylko z uśmiechem. I ja tak to właśnie najczęściej traktuję. Można też z uśmiechem 'pobłażania', albo i 'przez łzy'. To drugie jest coraz bardziej zauważalne.

Postać, którą stworzył M. Kondrat w tym filmie, to moim zdaniem majstersztyk i NR 2 po przygodach Nikodema Dyzmy (Roman Wilhelmi).

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Migrena
      wnętrze

      Przez Migrena · Opublikowano

      wnętrze to już nie jest ciało wnętrze nie ma skóry skóra została na zewnątrz nikt jej nie podniesie tu wszystko jest odsłonięte ale nic nie ma nazwy poruszamy się w sobie jak w ciasnym mechanizmie który zapomniał do czego służy ściany ustępują pod naciskiem a potem wracają wolniej niż powinny twoja obecność nie ma kształtu jest ciśnieniem czuję je w miejscu gdzie nic nie powinno być dotyk zaczyna się głęboko tam gdzie wszystko jest już czyjeś i jednocześnie niczyje nie ma granicy do przekroczenia jest tylko gęstość oddechy krążą zamknięte jakby ktoś trzymał układ zaciśniętą dłonią coś trzeszczy ale tu nie ma kości struktura która udawała stałą rozsuwa się milimetr po milimetrze twoje istnienie wciska się we mnie nie jak ruch jak decyzja i coś się spóźnia o ułamek nie mam gdzie się cofnąć bo "gdzie" przestało istnieć jak nadmiar twoje "tu" i moje "tu" nakładają się źle powstaje trzeci punkt zamiast nas tam robi się szczelina z nacisku jak pęknięcie w materiale który miał być jednorodny przebicie nie ma światła tło zaczyna pulsować twoja obecność rozchodzi się falą dociera wszędzie naraz i puszcza nie my zatrzask który trzymał całość puszcza rozpad jest dokładny warstwa po warstwie znikają różnice między tym co moje a tym co twoje zostaje ruch bez właściciela czysty proces jest punkt tak gęsty że aż cichy tam jeszcze trzyma się ślad po tym co nie wytrzymało kiedy nacisk znika ściany nie wracają zostaje przestrzeń ciężka ale pusta to wystarcza nie ma czego zamknąć                
    • Berenika97
      bliskość bywa daleko

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @andrew   Podoba mi się porównanie bliskości do ulubionego deseru - to coś, czego się pragnie, ale czego smak nigdy nie jest do końca taki, jak się wyobrażało. Ostatnie wersy o cieple rąk dają delikatne ukojenie po tej całej niedopowiedzianej tęsknocie. Pozdrawiam. :) 
    • hehehehe
      I goła na wyrku ukrywa nałogi.

      Przez hehehehe · Opublikowano

      Ada goła mało gada
    • hehehehe
      I koła ratunkowe

      Przez hehehehe · Opublikowano

      Ano, geju, wy, Tomuś i Zdziś. Umotywuj Egona!
    • Berenika97
      Rusałka

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Poet Ka   Zastanawiający tekst.  Dla mnie z kolei to poruszająca refleksja nad tym, jak sztuka i czas dystansują nas od realnego doświadczenia. Przechodzisz od metafor lekkich do przerażających realiów.  Dlaczego potrafimy zachwycać się cudzym cierpieniem przetworzonym na sztukę (widmo widma), a kiedy obcujemy z czystym, historycznym bólem (wojna), to widmo wciąż nas pali i krzyczy? Sukienka, która powinna chronić ciało, staje się tu klatką z traumy. Świetny wiersz - niejednoznaczy. 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...